[นิยายแปล] วีรบุรุษไร้อาชีพ ~ถึงจะไม่มีสกิลก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร~ 73 ยังมีคนอื่นในสถาบันนี้อีกหรือ?

Now you are reading [นิยายแปล] วีรบุรุษไร้อาชีพ ~ถึงจะไม่มีสกิลก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร~ Chapter 73 ยังมีคนอื่นในสถาบันนี้อีกหรือ? at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

 

“ดูเหมือนว่าเทศกาล ‘เทพเจ้าแห่งมนตรา’ คราวนี้จะน่าสนใจเป็นอย่างมากเลยครับ” (โนเอล)

 

เหล่าอาจารย์ใหญ่พยักหน้าอย่างมั่นใจต่อคำพูดของโนเอล

 

เทศกาลเทพเจ้าแห่งมนตราเป็นเทศกาลที่จัดขึ้นทุกๆสองปี เพื่อสรรเสริญอาชีพในตำนานอย่างเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์

มันจะถูกจัดขึ้นช่วงปลายปี และปีนี้ก็เป็นปีที่มีการจัดงาน และทางเมืองเองก็ได้จัดเตรียมสิ่งต่างๆเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

ทั้งหกสถาบันนั้นก็จะจัดการแข่งขันขึ้นมา ซึ่งนั่นก็เป็นหนึ่งในจุดเด่งของงานนี้เช่นกัน

เหล่าอาจารย์และนักเรียนของแต่ละสถาบันก็จะได้เข้าร่วมการแข่ง และแข่งขันกันด้วยเวทมนตร์ของตนเอง

 

เนื่องจากจำนวนเงินสนับสนุนในปีหน้านั้นกำลังหารือกันอยู่ ดังนั้นจึงจะตัดสินกันโดยผลของการแข่งขัน ทำให้ทั้งหกสถาบันต่างต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

และนั่นเป็นจุดที่น่าตื่นเต้นของงานนี้

 

“และนี่ก็เป็นเงินทุนที่เรากำลังพิจารณากันสำหรับปีหน้าครับ” (โนเอล)

 

หลังจากเขาพูดเสร็จ โนเอลก็ยื่นเอกสารไปให้เหล่าผู้อำนวยการ

 

นี่เป็นวิธีการที่ใช้สำหรับจบการถกเถียงกันของเหล่าผู้อำนวยการเกี่ยวกับงบประมาณ

อย่างไรก็ตาม สำหรับปีนี้ที่มีการจัดงานเทศกาลขึ้น โดยส่วนใหญ่แล้วจะใช้งบชั่วคราวไปก่อน และรอจนกว่าจะจบการแข่งขัน เพื่อที่จะได้ตัดสินกันในตอนนั้น

 

เหล่าผู้อำนวยการที่อ่านเอกสารที่ได้รับจากโนเอลก็ไม่ได้ถกเถียงกันต่อ

พวกเขานั้นดูมั่นใจมากๆในการแข่งขันเวทมนตร์ครั้งนี้ และยิ่งไปกว่านั้นทุกๆสถาบันนั้นยังได้รับส่วนแบ่งมากกว่าปกติอีกด้วย

ไม่สิ มีคนเดียวเท่านั้นที่อ่านเอกสาร และตัวสั่นด้วยความโกรธ 

ทั้งห้าสถาบันนั้นได้รับเงินสนับสนุนเพิ่ม แต่มีเพียงสถาบันเดียวเท่านั้นที่ถูกลดเงินสนับสนุน

 

ผู้อำนวยการของสถาบันสีดำแบร็ก ลาคุโระ

 

“นี่ นี่ นี่มันอะไรกัน…? ทะ ทะ ทำไมมันถึงลดลงล่ะ…มากกว่า 40%…ของปีที่แล้วอีก…?” (แบร็ก)

 

แบร็กจ้องมองไปที่โนเอล โดยผ่านช่องว่างของเส้นผมที่ปิดบังหน้าของเขา

มันให้ความรู้สึกเหมือนกับการขู่ฆ่ายังไงยังงั้นเลย

 

แต่โนเอลกับผู้ออกมาอย่างง่ายๆ แม้ว่าจะถูกกดดันอยู่ก็ตาม

 

“ที่จริงแล้ว แค่นี้ยังมากเกินไปด้วยซ้ำครับ ที่สถาบันสีดำนั้นมีพนักงาน นักเรียน และมีประโยชน์ต่อเมืองน้อยกว่าหนึ่งในสิบของสถาบันอื่นๆครับ พวกเราได้รับคำร้องเรียนมาจากสถาบันอื่นๆตลอดเลยว่าทางเราให้มากเกินไป ดังนั้นมันคงจะดีกว่าถ้าเราลดมันลงไปอีกครับ” (โนเอล)

 

ผู้อำนวยการทั้งห้าคนยกเว้นแบร็กต่างพยักหน้าเห็นด้วย

 

“ถ้าอย่างนั้น ในปีหน้าพวกเราจะแบ่งเงินกันประมาณนี้นะครับ” (โนเอล)

“ไม่ ไม่มีทาง…เงิน เงินแค่นี้…การ การวิจัยมันทำไม่ได้หรอก…” (แบร็ก)

 

แบร็กพูดคัดค้างออกมา และร่างกายของเขาก็สั่นเทา

 

และเรด้าก็หัวเราะเยอะเย้ยเขา

 

“เฮ้ยๆ เจ้าน่ะ เคยค้นคว้าข้อมูลงานวิจัยแบบเป็นชิ้นเป็นอันมาก่อนด้วยงั้นเหรอ? ทุกๆครั้งเลย ทำไมในหัวของเจ้าถึงมีแต่เวทโง่ๆปัญญาอ่อนนั่นกันนะ?” (เรด้า)

“วะ วะ เวทสีดำ…อย่า อย่ามาว่ามัน…!” (แบร็ก)

 

แบร็กตะโกนออกมาด้วยเสียงที่สูง

 

“ในความเป็นจริงแล้ว เวทสีดำนั้นเป็นเวทที่อันตรายและถูกห้ามในบางประเทศ บางทีพวกเราอาจจะต้องคิดถึงเรื่องนี้ในเมืองนี้เหมือนกันล่ะนะ” (ฮไวท์)

 

ฮไวท์นั้นพูดออกมา

เธอนั้นเป็นผู้ใช้เวทสีขาว ซึ่งไม่ชอบเวทสีดำ ซึ่งเป็นด้านตรงข้ามกันเธอ 

 

“วะ วะ เวทสีดำ จะ จะ จะถูกห้ามงั้นเหรอ…?!?” (แบร็ก)

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น ไม่สิ ตอนนี้มันยังเป็นแค่ข้อคิดเห็นอยู่ล่ะนะ…แค่ตอนนี้นะ” (โนเอล)

 

โนเอลกระเอ้มไออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง เพื่อที่จะเปลี่ยนบรรยากาศที่น่ากลัวออกไป

 

“เอาเถอะ ตอนนี้ผมไม่ได้มีแผนที่จะคุยเรื่องนี้กันในตอนนี้ครับ” (โนเอล)

“อา นั่นสินะค่ะ ฉันขอโทษจริงๆที่พูดอะไรเกินเลยไปหน่อย” (ฮไวท์)

“…ถ้าอย่างนั้น แม้ว่าจะยังเป็นแผนชั่วคราวไปก่อน แต่ว่าทุกคนโอเคกับแผนก่อนหน้านี้หรือไม่ครับ? แน่นอนว่ามันขึ้นอยู่กับผลของการแข่งขันครั้งนี้ด้วยครับ” (โนเอล)

“ไม่คัดค้าน” (ผู้อำนวยการ)

 

ขณะที่ทุกคนพยักหน้า มีแค่แบร็กที่จ้องหน้าโนเอล และพูดว่าไม่ยุติธรรม

 

“ไม่ ไม่ ผู้อำนวยการแบร็ก อย่างที่ผมได้พูดไป ว่ายังมีการแข่งขันเวทมนตร์อยู่ ซึ่งมันขึ้นอยู่กับผลที่ออกมาของสถาบันสีดำด้วย มันยังมีโอกาสอยู่ที่เงินของปีนี้จะกลับเป็นเหมือนเดิมครับ” (โนเอล)

 

โนเอลนั้นพูดออกมา แต่ว่าเหล่าผู้อำนวยการที่เหลือต่างคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้

 

อย่างไรก็ตาม ในทุกๆปีสถาบันสีดำนั้นจะเล็กลงไปเรื่อยๆ

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ทำอะไร และเขาก็ไม่มีความสามารถพอที่จะบูรณะมันได้

 

และในที่สุดการประชุมก็จบลง และทุกๆคนต่างก็เดินทางกลับไปยังสถาบันของตน โดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

แบร็กก็เดินทางกลับมาที่สถาบันสีดำเหมือนกัน แต่จิตใจของเขานั้นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

อย่างไรก็ตาม นี่มันยังแค่เพิ่งเริ่มต้น และการเดินที่โซเซของเขาก็ได้เร็วขึ้น

 

“พึมพำ พึมพำ…” (แบร็ก) 

 

ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ และเขาก็เดินไปพร้อมกับส่งเสียงร้องที่น่าขนลุกออกมา

เหล่าคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันกลับมามอง แต่ดูเหมือนว่าผู้คนเหล่านั้นจะไม่รู้สึกถึงตัวเขา

 

เมื่อเขากลับมาถึงสถาบัน ซึ่งเป็นอาคารโทรมๆ เขาแทบจะวิ่งเลยทีเดียว

ในระหว่างทางเขาชนกับใครบางคนจนเซ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้สนใจ และเดินทางไปห้องแลปของเขาต่อ

 

“หืม ยังมีคนอื่นอยู่ในสถาบันนี้อีกงั้นเหรอ?” (อาเรล)

“…ไม่พูดคุยกับมนุษย์” (แมตตี้)

“พูดว่าอะไรงั้นเหรอแมตตี้?” (อาเรล)

“ไม่มีอะไรครับ นายท่าน” (แมตตี้) 

 

เมื่อเขากลับมาถึงแลปของเขา ดวงตาของเขานั้นไม่ได้สิ้นหวัง แต่ว่ามันมีแสงแห่งความบ้าคลั่งอยู่ในนั้น

 

“คุ คุๆๆ คุๆๆๆๆ….ฮ่าๆๆๆๆๆ! แค่กๆ…” (แบร็ก)

 

เขาไอออกมาเพราะว่าการหัวเราะของเขาเอง

 

“…สิ่ง สิ่งนี้มันจะได้ผล ไอ้พวกสารเลวทั้งหลาย มันจะต้องได้ลิ้มรสพลังแห่งเวทมนตร์ดำที่พวกมันดูถูก…ข้า ข้าจะแสดงให้พวกมันดูเอง…” (แบร็ก)

 

 

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด