ปล้นสวรรค์ 113 การปรากฏตัวของ เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน

Now you are reading ปล้นสวรรค์ Chapter 113 การปรากฏตัวของ เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

 

SPH: บทที่ 113 การปรากฏตัวของ เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน

 

หวีดหวิว!

 

ด้านนอกของอารามหลานรั่ว เสียงลมในป่า ก็เพิ่มสูงขึ้นและส่งเสียงครวญครางเหมือนผีร่ำไห้

 

มีเมฆสีดําลอยอยู่ บังเอิญปิดกั้นแสงจันทร์ ที่กระจัดกระจายไปทุกที่

 

มันมืดสนิท ยกเว้นแสงไฟสลัว ๆ ในอาราม

 

” หวือ!”

 

เถาวัลย์หนาๆ พัดผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว และเจาะผ่านประตูไม้ที่หัก จากนั้นมันก็รีบไปพุ่งเข้าหานักพรตลัทธิเต๋า ที่มีหนวดเครา ร่างสูงใหญ่

 

เสียงดังสวบสาบ!

 

นักพรตเต๋า ผู้มีหนวดเครา ร่างใหญ่สะพายดาบของเขาจากด้านหลัง และสกัดกั้นเถาวัลย์ที่ฟาดเข้ามาหาเขา 

 

“จิ๊ๆ …. หยางฉีเซี่ย เราไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย ถ้าแกยังกล้าที่จะขัดขวางข้าอีกครั้ง อย่าโทษที่ยายแก่คนนี้ หยาบคาย!”

 

เสียงกระหึม ที่มีเสียงเหมือนอีกา ดังมาจากอาราม ทําให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด จนรู้สึกอยากอาเจียน

 

นักพรตเต๋า หนวดเครา ร่างใหญ่ ถือดาบยาวของเขา และตื่นตัว ในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ “ปีศาจต้นไม้ตราบใดที่ ปล่อยเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน แล้วข้าจะจากไป!”

 

บัณฑิต ด้านข้าง รวบรวมความกล้าของเขาและตะโกน ไปทางด้านนอกของอาราม “แม่นางเสี่ยวเชี่ยน เป็นผู้บริสุทธิ์! เจ้าไม่สามารถทําร้ายนางได้!”

 

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเหมือนอีกาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

“กากา … เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน เป็นเจ้าสาวที่ ราชันย์หุบเขาแห่งความมืด หมายตา!” ”นางไม่สามารถจากไปไหนได้!” 

 

เคราดกหนา ร่างใหญ่ หยางฉีเซี่ย ขมวดคิ้ว ราชันย์ปีศาจหุบเขาแห่งความมืด เป็นเจ้าแห่งโลกเบื้องล่าง เขาจะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ ที่เขาหมายตาไว้อย่างง่ายดาย ได้อย่างไร?

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหันศีรษะของเขา และเห็นใบหน้าดู ดื้อรั้น บนใบหน้าของบัณฑิต หยางฉีเซี่ย อดไม่ได้ที่จะรู้สึก หมดหนทาง

 

“ต้นไม้ปีศาจ!” นักพรตเต๋า คนนี้ไม่ต้องการมีส่วนร่วม ในเรื่องยุ่งเหยิงนี้ แต่เนื่องจากบัณฑิตยืนยันว่าอย่างนี้ นักพรตเต๋าผู้นี้ ไม่สามารถทําอะไรได้เลย! “

 

“ฮี!” เจ้าหมายถึง จะหยุดข้า! ”

 

ปีศาจต้นไม้ พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

 

หยางฉีเซี่ยไม่ได้พูดอะไรเลย แต่จับดาบของเขา แน่นขี้นอีก

 

“เหอๆ เนื่องจากเป็นกรณีนี้ อย่าไปไหนเลยละกัน!” 

 

หลังจากที่ยายแก่ ปีศาจต้นไม้พูดจบ เสียงหลายสิบเสียงดังขึ้นไปทั่วอากาศในอาราม

 

ตูม!

 

อารมซึ่งอยู่ในสภาพทรุดโทรม มาเป็นเวลานานถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยเถาวัลย์หลายสิบต้น

 

การแสดงออกของ เนี่ย เสี่ยวเชียน เปลี่ยนไป เมื่อเธอร้องอุทานว่า “ไม่ดี!” ยายแก่ เอาจริง! “รีบไปกันเถอะ มิฉะนั้นเราจะไม่สามารถจากไปได้!”

 

หยางฉีเซี่ย รู้ว่ามันเป็นเรื่องเร่งด่วน ดังนั้นเขาจึงชักดาบ เพื่อปิดกั้นเถาวัลย์ ที่เข้ามา และตะโกนไปที่บัณฑิต ” หนิงเฉิน รีบหนีไป แล้วนําแม่นางเนี่ยหนีออกไป!”

 

ใบหน้าของ หนิงไค่วเฉิน อยู่ในภาวะตื่นตระหนก และ หน้าผากของเขาเหงื่อออกอย่างมากมาย

 

“แต่ เสี่ยวเชี่ยน บาดเจ็บสาหัสในตอนนี้เธอไม่สามารถจากไปได้!”

 

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน ไอขณะที่เธอกําหน้าอก จากนั้นเธอพูดอย่างแน่นหนาว่า “มีอีกวิธีที่ สามารถพาข้าไปได้”

 

หนิงไค่วเฉิน รู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อเขาถามว่า “วิธีใด”

 

“ผสมขี้เถ้าของข้า เข้ากับน้ำหมึก แล้ววาดรูป ถ้าข้าผสานมันเข้ากับภาพวาด ท่านจะพาข้าจากไปได้!”

 

หยางฉีเซี่ยได้ยินสิ่งนี้ และตะโกนว่า “วัชระปัดปีศาจ!”

 

กวัดแกว่งดาบของเขา เป็นวงกลมแห่งแสงสว่าง ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ทั้งสามนั้น ปิดกั้นเถาวัลย์เหมือนพายุ

 

“อัจฉริยะ รีบหน่อย!” นักพรตแก่ๆคนนี้ จะไม่สามารถทนอยู่ได้นานนัก! ”

 

หนิงไค่วเฉิน รีบโค้งตัว และผสมขี้เถ้าของเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน เข้ากับน้ำหมึก เขาจุมกันลงในหมึก และเริ่มวาดภาพบนม้วนกระดาษเปล่า

 

ไม่นานภาพวาดของผู้หญิงก็ปรากฏตัวขึ้น รูปร่างหน้าตา และร่างกายของเธอเกือบจะเหมือนกับของเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน ไม่ผิดเพี้ยน

 

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน หันกลับมา และร่างของเธอก็หายไป ภาพวาดนั้น กําลังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วเหมือนคนจริง ๆ

 

“เอาล่ะ!”

 

หนิงไค่วเฉิน ม้วนภาพวาดขึ้น และตะโกนอย่างตื่นเต้น

 

เมื่อเห็นว่าหนิงไค่วเฉิน ทําสําเร็จ หยางฉีเซี่ย พยักหน้า และพูดกับเขาว่า “บัณฑิต หนีไปอย่างรวดเร็ว! นักพรตเต๋า คนนี้จะหยุดปีศาจต้นไม้ไว้!”

 

“เอาล่ะ!”

 

หนิงไค่วเฉิน ถือภาพวาด และเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางหนีไป

 

ชิ้ง! 

 

เมื่อทุกคนไม่มีใครสนใจ วงกลมแห่งแสงก็ปรากฏขึ้น ไม่ไกลจากหนิงไค่วเฉิน

 

จากนั้น มือขวาเอื้อมออกมา และคว้าไปที่ม้วนภาพวาด

 

เมื่อหนิงไค่วเฉิน รู้สึกว่ามือของเขาว่างเปล่า เขารู้ตัวว่า ภาพวาดในมือหายไปแล้ว!

 

“อ่า ภาพวาดของข้า!”

 

หนิงไค่วเฉิน มองที่มือขวาของเย่หยู ที่ปรากฏออกมาจากอากาศ เขาตะโกนเสียงดัง โดยไร้ซึ่งความกลัว ”เสี่ยวเชียนกลับมาหาข้า ส่งเสียวเชียนคืนมาให้ข้า”

 

หยางฉีเซี่ย ซึ่งอยู่ในช่วงกลางของการต่อสู้ การโจมตี ปีศาจต้นไม้ ก็ตกตะลึงเช่นกัน เมื่อมองไปที่มือขวา ที่ถือภาพวาดด้วยท่าทางเงอะงะ เกิดอะไรขึ้น?!

 

วิ้งง!

 

หลังจากหดมือกลับมา เย่หยู ทุกคนต่างมองภาพของเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน หายตัวไปเช่นกัน

 

ด้วยการหายตัวไปของ เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน เถาวัลย์ใหญ่ ก็หยุดการโจมตีของพวกเขา

 

เงาร่าง ปรากฏออกมาจากที่ไหนสักแห่ง และตะโกนไปทางทิศทางของวงแหวนแสง ที่หายไปว่า “มันเป็นใคร

 

“ปี๊บ” ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างขโมยสําเร็จแล้วรางวัลของคุณคือ 150 คะแนน! ”

 

“ปี๊บ” ” ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง ที่ขโมยภาพวาดของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ได้!”

 

เมื่อได้ยินเสียงของระบบในใจของเขา เย่หยู ก็ประหลาดใจ ที่จริงแล้วมันมีค่าที่สุดยอด 150 คะแนน คราวนี้ระบบเป็นใจกว้างมาก

 

วางภาพวาดในมือของเขาวางอยู่บนโต๊ะ เย่หยู ค่อยๆเปิดมันขึ้นมา เขาต้องการดูว่า การวาดภาพชนิดใด ที่ทําให้ระบบมีความใจกว้าง

 

“ เอ๊ะ? แม้ว่าผู้หญิงในภาพเขียนจะสวยมาก แต่นี่เป็นเพียงภาพวาดธรรมดา!”

 

เย่หยู ตรวจสอบภาพวาดอย่างรอบคอบ แต่ไม่พบสิ่งใดเป็นพิเศษเกี่ยวกับมัน

 

“รูปภาพของผู้หญิง ที่ทําจากขี้เถ้าผีสาว ผสมกับน้ำหมีก”

 

” คุณต้องการที่จะแยกวิญญาณหรือไม่?”

 

เสียงของระบบ ดังขึ้นในใจของเย่หยู ทันที

 

หึ่ง!

 

เย่หยู สูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาแปลกใจสักครู่ ดูท่าทางน่ากลัว

 

“แยกวิญญาณ!”

 

ในภาพวาดมีแสงพร่ามัวปรากฏขึ้น และเข้าสู่ร่างกายของเย่หยู ด้วยความเร็วสูง

 

“ปี๊บ! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง ในการได้รับพรสวรรค์ที่มีมาแต่กําเนิด และความรักของผีสาว!”

 

คิ้วของเหยูกระตุกระบบ วันนี้แปลกมาก อะไรคือความ รักของผีสาว?

 

” ความรักของพี่สาวต่อเจ้าของร่าง: ความรักของพี่สาวต่อ เจ้าของร่างนั้นสูงมาก!”

 

เอิ่ม..

 

เย่หยู พูดไม่ออก ความสามารถแบบไหนกัน! ไม่ต้องการมันเลย!

 

เมื่อหยิบภาพขึ้นมาเย่หยู ก็มองไปรอบ ๆ ห้อง แล้วแขวนมันไว้บนผนังเปล่า หลังจากดูไปรอบ ๆ เขาค้นพบว่าผู้หญิง ในภาพเขียนนั้นค่อนข้างสวย

 

“ไปกันเถอะ!”

 

สังเกตเห็นว่า มันจะสายมากแล้ว เย่หยู ล็อคประตูแล้วก็ออกไป

 

ในห้อง ผู้หญิงในภาพวาดนั้น กําลังรอคอย ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ทันใดนั้นเธอ ก็กระพริบตา!

 

โรงเรียนมัธยมเซียงหยู ชั้นปีที่หนึ่ง

 

เย่หยู นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขา มองดูฮันเสวี่ยเล็กน้อยที่เอียงอาย และพูดพร้อมกับยิ้มว่า “โย่ ฉันไปเจอพ่อแม่เธอแล้วทําไมเธอยังอายอยู่อีก”

 

ครั้งสุดท้ายที่เย่หยุไปที่บ้านของฮันเสวี่ย เพื่อเจรจาต่อรองในที่สุด ฮันชื่อเยี่ย ก็เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของฮันเสวี่ยและ เย่หยู

 

ตอนนี้ที่ฮันเสวี่ยมองเหยู สายตาเต็มไปด้วยความสุขมาก เมื่อได้ยินการเยาะเย้ยจากเหยู เธอก็ยิ่งอายมากยิ่งขึ้น เธอยกกําปั้นของเธอขึ้น และต่อยเย่หยู อย่างรุนแรงสองสามครั้ง ประณามเขาว่า ” หืมม!” “คนเลว!”

 

“เฮ้ ได้ยินมั้ย เทพธิดาอาเคย์ จะถ่ายทอดสดการล่าท้าผีในคืนนี้”

 

เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเย่หยู เป็นแฟนตัวยงของอาเคย์ ไอดอลสาวในตอนนี้เย่หยู กําลังกระซิบอย่างตื่นเต้น กับเพื่อนร่วมโต๊ะของเขา

 

“เอ๊ะ จริงเหรอ? จะมีผีในโลกนี้ได้อย่างไร!”

 

เมื่อนักเรียนโดยรอบ ได้ยินการสนทนาพวกเขา ก็เริ่มพูดคุยกัน ในเรื่องกระซิบกระซาบ

 

“ ฉันก็ได้ยินเช่นกัน เขาบอกว่าเขากําลังจะไปสํารวจสถานที่ ที่มีข่าวลือว่ามีคนถูกหลอก”

 

“ผีสิง? ฉันกลัว มันจะไม่ใช่ข่าวลือ!”

 

“จริง ๆ ! มันอยู่ในบ้านพัก ทางขึ้นภูเขา! ฉันได้ยินผู้คนมากมาย เสียชีวิตในสถานที่นั้น! ยังไม่พบว่าเกิดอะไรขึ้น!”

 

“ใช่แล้ว ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับบ้านพักตากอากาศ ในภูเขา แล้วสถานที่นั้นอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการก่อสร้าง แต่ผู้คนจํานวนมากเสียชีวิตลงทันที

 

ที่นั่น การก่อสร้างก็ถูกบังคับให้หยุดชะงัก และกลายเป็นที่รกร้าง !”

 

เย่หยู นั่งข้างหลัง และฟังการสนทนาของเพื่อนร่วมชั้น นอกจากนี้เขายังชื่นชมอาเคย์ หญิงสาวผู้นั้น ด้วยความกล้าหาญของเธอ

 

กริ๊งๆ!

 

เสียงระฆังดังขึ้น ในชั้นเรียน และอาจารย์ประจําชั้นปีที่ 1 เดินเข้ามา พร้อมกับก้าวฉับๆเข้ามา

 

” นักเรียน ครูมีข่าวดี มาบอก!”

 

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมชั้น มองอย่างสงสัย คุณครูก็พูดต่อว่า “นักร้องชื่อดัง อู่เฉินต้องการมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าของเขา เขาจะมาที่นี่ในไม่ช้า”

 

ในตอนแรก นักเรียนตกตะลึง แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เริ่มตะโกนอย่างบ้าคลัง พวกเขาเริ่มกรีดร้องดังขึ้นเรื่อยๆ

 

“วาย!” เขาเป็นเทพบุตรของฉัน! “เทพบุตรของฉันอยู่ที่

 

“ โอ้ อู่เฉิน การร้องเพลงของเขาช่างไพเราะมาก!”

 

“ เขามาจากห้อง 10 ใช่มั้ย ?เรายังถือว่าเป็นรุ่นน้องของดาราด้วยล่ะ!”

 

เมื่อมองไปที่เพื่อนร่วมชั้น ที่บ้าคลั่งของพวกเขา เย่หยูก็ถามฮันเสวี่ย อย่างสงสัยว่า “ใครคืออู่เฉิน?”

 

ฮันไป๋เสวี่ย จ้องมองเย่หยู “อู่เฉิน เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนของเราในอดีต!” เขาหล่อเหลา และร้องเพลงเก่ง เพลงของเขาก็ฟังสบาย ๆ ตอนนี้เขายังเป็นนักร้องอันดับหนึ่ง! นายไม่รู้จักเหรอ? ”

 

เย่หยู แตะแก้มของเขา “ดูหล่อกว่าฉันมั้ย?” และการร้องเพลงของฉัน ก็ดีเช่นกัน! ”

 

“หืม! ตาบ้า!”

 

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด