สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! 229 ปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า (2)

Now you are reading สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! Chapter 229 ปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า (2) at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

หน้าผาก​มน​ จมูกโด่ง​คมสัน​ ริมฝีปาก​หนา​ คาง​อัน​เด็ดเดี่ยว​

ใบ​หน้าที่​เดิมที​หล่อเหลา​ เมื่อ​อยู่​กลาง​แสงสีทอง​ดุจ​เทพเจ้า​กรีก​ ทันใดนั้น​หัวใจ​สงบเงียบ​ของ​ซินเอ๋อร์​ คล้าย​ถูก​บางสิ่ง​ ทำให้​สั่น​ไหว​ชั่วขณะ​

“อรุณสวัสดิ์​ เมื่อคืน​หลับ​สบาย​หรือไม่​!”

ขณะ​ซินเอ๋อร์​ตกตะลึง​ ชายหนุ่ม​ก้าว​เข้ามา​ด้านหน้า​เธอ​ด้วย​ฝีเท้า​มั่นคง​ ก่อน​เอ่ย​ขึ้น​

ไม่รู้​ว่า​เพราะ​เพิ่ง​ตื่นนอน​หรือไม่​ เสียง​ของ​ชายหนุ่ม​จึงแหบ​พร่า​ แต่กลับ​มีเสน่ห์​

เมื่อ​ได้ยิน​ ซินเอ๋อร์​พลัน​ได้สติ​ ก่อน​พบ​ว่า​ตน​เพราะ​ความงาม​และ​ตกตะลึง​ พลัน​สอง​แก้ม​แดงก่ำ​ ใบหน้า​จิ้มลิ้ม​เก้อเขิน​ จึงพลัน​ก้มหน้า​ลง​ ไม่กล้า​มองหน้า​ชายหนุ่ม​

เพราะ​เธอ​เวลานี้​ รู้สึก​ตน​อับอาย​เกินไป​

ขณะ​หงุดหงิด​ใน​ใจ สำหรับ​คำพูด​ชายหนุ่ม​ ซินเอ๋อร์​ยัง​เอ่ย​ตะกุกตะกัก​ขึ้น​

“อืม​ ดี​ ไม่เลว​”

ซินเอ๋อร์​พูดความจริง​

ไม่รู้​เพราะ​เมื่อคืน​ผ่าน​เรื่อง​ที่​ทำให้​อารมณ์​ขึ้น​ลง​มากเกินไป​หรือไม่​ ความจริง​คิด​ว่า​เธอ​คง​นอนไม่หลับ​

แต่​เมื่อ​เธอ​นอนลง​บน​เตียง​ใหญ่​อ่อนนุ่ม​นั้น​ ไม่นาน​ก็​เข้าสู่​ห้วง​ฝัน​ไป​

หลับสนิท​จนถึง​ฟ้าสาง!

นี่​คือ​อีกครั้ง​ที่​เธอ​หลับ​สบาย​ที่สุด​ใน​รอบ​หลาย​ปี​มานี้​

เพราะ​ทุกวัน​เธอ​ต้อง​ออก​ไป​ทำงาน​แต่เช้า​กลับ​ดึกดื่น​ แต่​เมื่อ​กลับ​ไป​เข้า​นอนลง​บน​เตียง​แข็งทื่อ​นั้น​ ไม่รู้​เพราะ​ยุ่ง​มาทั้งวัน​หรือ​เพราะเหตุใด​ จึงมัก​พลิกตัว​ไปมา​นอนไม่หลับ​

แต่​เมื่อคืน​ เธอ​กลับ​หลับสนิท​

หลัง​ได้ยิน​คำพูด​ของ​ซินเอ๋อร์​ เห​ลิ่งอวี้เซวียน​รู้​ว่า​เธอ​พูดความจริง​ ดังนั้น​จึงอด​ยิ้มมุมปาก​ไม่ได้​

“หลับ​สบาย​ก็​ดีแล้ว​”

เอ่ย​จบ​ เห​ลิ่งอวี้เซวียน​เดิน​ไป​ด้าน​ข้าง​ ก่อน​ยื่นมือ​ลง​ไป​ใน​ถาด​ทองแดง​ จากนั้น​ก็​เริ่ม​ล้างหน้า​

ซินเอ๋อร์​เห็น​เช่นนั้น​ รีบ​หยิบ​ผ้าขนหนู​สะอาด​ผืน​หนึ่ง​ ปรนนิบัติ​อยู่​ด้าน​ข้าง​

แม้เธอ​จะไม่เคย​ปรนนิบัติ​ผู้ใด​ แต่​เมื่อคืน​เธอ​รู้​จาก​ปาก​ของ​เสี่ยว​หวน​ว่า​การปรนนิบัติ​ต้อง​ทำ​สิ่งใด​บ้าง​

หลัง​เห​ลิ่งอวี้เซวียน​ล้างหน้า​เสร็จ​ เดิน​ไป​ที่​หลังฉาก​กัน​ลม​ จากนั้น​ยืด​แขน​ตรง​

ซินเอ๋อร์​เห็น​ ใบหน้า​จิ้มลิ้ม​ตะลึงงัน​

เห​ลิ่งอวี้เซวียน​เห็น​เช่นนั้น​ กล่าว​ยิ้ม​ๆ ว่า​

“เปลี่ยน​ชุด​”

“โอ้​ เจ้าค่ะ​”

หลัง​ได้ยิน​ ซินเอ๋อร์​จึงได้สติ​

ทันใดนั้น​ ร่าง​เล็ก​รีบร้อน​เดิน​ไป​ข้าง​กาย​ชายหนุ่ม​ เพื่อ​ปลด​ชุดชั้นใน​บน​กาย​ลง​

ความจริง​ชุดชั้นใน​บน​กาย​ชายหนุ่ม​ เพียง​ผูก​สาย​รัด​ที่​เอว​ไว้​อย่าง​หลวม​ๆ เพียง​ซินเอ๋อร์​ใช้มือ​ดึง​ ชุดชั้นใน​บน​กาย​ชายหนุ่ม​คลาย​ออก​อย่าง​ง่ายดาย​

ความจริง​เรื่อง​เปลี่ยน​เสื้อผ้า​นี้​ ความจริง​ง่ายดาย​ยิ่งนัก​!

ขณะ​กำลัง​คิด​ ร่างกาย​สีน้ำตาล​อ่อน​แข็งแกร่ง​พลัน​ปราก​ฎต่อ​สายตา​ของ​ซินเอ๋อร์​ ใจของ​เธอ​เกิด​เสียง​ ‘ปัง​’ ขึ้น​ คล้าย​ถูก​ค้อน​ขนาดใหญ่​กระแทก​อย่าง​หนัก​อยู่​ครู่หนึ่ง​

ทันใดนั้น​หัวใจ​อด​เต้น​ระรัว​ไม่ได้​

และ​ไอ​ความร้อน​ทะลัก​จาก​หัวใจ​ขึ้น​สู่เหนือศีรษะ​อย่าง​รวดเร็ว​!

สอง​แก้​มอด​ร้อนผ่าว​ไม่ได้​

เพราะ​ใช้ชีวิต​มากว่า​สิบ​หก​ปี​ ซินเอ๋อร์​เห็น​ร่าง​เปลือย​ของ​ชายหนุ่ม​เป็นครั้งแรก​

และ​ยัง​ใกล้ชิด​ขนาด​นี้​

เห็น​เพียง​ร่างกาย​นี้​ แข็งแกร่ง​อย่างยิ่ง​ เอว​คอด​ไหล่​กว้าง​ กล้ามเนื้อ​เด่นชัด​ หน้า​ท้องแบน​ราบ​ไร้​ไขมัน​

กล้ามเนื้อ​แข็งแกร่ง​นั้น​ คล้าย​เปี่ยม​ด้วย​พละกำลัง​ ทำให้​คน​มอ​งอด​นึกถึง​ราชสีห์​ทรงพลัง​ไม่ได้​

ยิ่ง​คิด​ ซินเอ๋อร์​ยิ่ง​รู้สึก​ภายใน​ปาก​แห้งผาก​ หัว​ใจเต้น​เร็ว​ขึ้น​ สอง​แก้ม​ก็​ยิ่ง​ร้อนผ่าว​ ดุจ​ไฟกำลัง​ลุกโชน​

ไม่ได้​ เธอ​ไม่ควร​คิด​เช่นนี้​ มิฉะนั้น​เธอ​จะเขินอาย​สุด​ชีวิต​!

พอ​คิดถึง​ตรงนี้​ ศีรษะ​เล็ก​ของ​ซินเอ๋อร์​ก้ม​ต่ำ​ลง​อย่าง​รวดเร็ว​ ไม่กล้า​มอง​ร่าง​แกร่ง​งดงาม​ของ​ชายหนุ่ม​นั้น​อีก​

เพียง​หลังจาก​ถอด​ชุดชั้นใน​บน​กาย​ชายหนุ่ม​ลง​ พลัน​ก็​หยิบ​เสื้อผ้า​สะอาดสะอ้าน​อีก​ชุด​มาสวม​ลง​บน​กาย​ชายหนุ่ม​

แต่​เรื่อง​การสวม​เสื้อผ้า​นี้​ สวม​ให้​กับ​ตนเอง​นั้น​ง่ายดาย​ แต่​สวม​ให้​กับ​ผู้อื่น​ ซินเอ๋อร์​ยัง​ทำ​เป็นครั้งแรก​

และ​ศีรษะ​ของ​เธอ​ก้ม​ต่ำ​ลง​เพราะ​กังวล​ เสียเวลา​อยู่​นาน​ช่วย​ชายหนุ่ม​สวม​เสื้อผ้า​ไม่ได้​แม้ชิ้น​เดียว​

หลัง​เวลา​ผ่าน​ไป​เรื่อยๆ​ ซินเอ๋อร์​รู้สึก​ถึงสายตา​ร้อนแรง​คู่​หนึ่ง​ กำลัง​จับจ้อง​มาที่​เธอ​ ทำให้​เธอ​ยิ่ง​วิตกกังวล​ กระทั่ง​มือ​หยิบ​เสื้อผ้า​ยัง​สั่นเทา​เล็กน้อย​

“เจ้าไม่มอง​ข้า​ จะสวม​เสื้อผ้า​ให้​ข้า​ได้​เช่นไร​!”

เสียง​แฝงความขบขัน​และ​หยอกล้อ​ดัง​ขึ้น​เหนือศีรษะ​ของ​ซินเอ๋อร์​ หลัง​ได้ยิน​ร่างกาย​เธอ​ดุจ​ถูก​ไฟดูด​ สั่นเทิ้ม​ไป​ทั่ว​ร่าง​

เมื่อ​เห็น​ซินเอ๋อร์​กังวล​ เห​ลิ่งอวี้เซวียนอด​ขบขัน​ไม่ได้​ ทันใดนั้น​เอ่ย​ถามเสียง​เบา​ขึ้น​ว่า​

“หรือ​ข้า​หน้าตา​ดัง​สัตว์ร้าย​!”

“ไม่ ไม่ใช่”

หลัง​ได้ยิน​ ซินเอ๋อร์​พลัน​เงยหน้า​ขึ้น​ ก่อน​ส่ายหน้า​ดุจ​ระลอกคลื่น​

เห็น​ท่าทาง​วิตก​ของ​ซินเอ๋อร์​ เห​ลิ่งอวี้เซวียน​ยิ่ง​ยิ้ม​อย่าง​ชอบใจ​

รอย​ยิ้มมุมปาก​บน​ใบหน้า​นั้น​ แฝงความ​ร้ายกาจ​หลาย​ส่วน​ ทำให้​ใบหน้า​มีเสน่ห์​นั้น​ของ​เขา​ หล่อเหลา​ชั่วร้าย​ น่ามอง​จน​ทำให้​คน​ไม่อาจ​ละสายตา​

เสียง​นั้น​ดุจ​สุรา​ชั้นดี​ที่​น่า​สัมผัส​ ชวน​ลุ่มหลง​

“หาก​ไม่ใช่ เหตุใด​เจ้ากังวล​ขนาด​นี้​ เช่นนั้น​…คือ​หวาดกลัว​ข้า​หรือ​!”

“เอ่อ​”

สำหรับ​คำพูด​ของ​ชายหนุ่ม​ ซินเอ๋อร์​เพียง​ก้ม​ศีรษะ​ลง​ช้าๆ ไม่รู้​ควร​ตอบ​เช่นไร​

เพราะ​เธอ​ไม่ได้​กลัว​เขา​ เพียง​กังวล​เกินไป​เท่านั้น​

ความจริง​ ความกล้า​ของ​เธอ​มีไม่น้อย​ หาก​เห็น​พวก​หนู​แมลงสาบ​ ยัง​ลงมือ​ตบ​พวก​มัน​หรือ​ไล่​พวก​มัน​ไป​ เพราะ​เธอ​เป็น​พี่สาว​ หาก​เรื่อง​เล็กน้อย​เช่นนี้​ล้วน​หวาดกลัว​ จะปกป้อง​น้องชาย​ได้​อย่างไร​!

แต่​ไม่รู้​เพราะเหตุใด​ สำหรับ​ชายหนุ่ม​ตรงหน้า​ เธอ​ไม่กลัว​เขา​อย่าง​ชัดเจน​ เพราะ​เขา​ไม่ใช่สัตว์ร้าย​ กลับกัน​รูปโฉม​ยัง​หล่อเหลา​สดใส​ดัง​พระอาทิตย์​

แต่​ไม่รู้​เหตุใด​ ทุกครั้งที่​เผชิญหน้า​กับ​เขา​ หัวใจ​ของ​เธอ​เต้น​อย่าง​บ้าคลั่ง​ควบคุม​ไม่อยู่​ คล้าย​เจ็บป่วย​

ทุกครั้งที่​สบตา​เขา​ มือ​ไม้ของ​เธอ​ไม่รู้​ควร​วาง​ที่ใด​ เหงื่อ​ซึมที่​ฝ่ามือ​ กังวล​เป็น​ที่สุด​

สวรรค์​ หรือ​เธอ​เจ็บป่วย​จริงๆ​ แต่​เธอ​ไม่มีเงิน​ไป​พบ​หมอ​

พอ​คิดถึง​ตรงนี้​ ซินเอ๋อร์​ขมขื่น​ใน​ใจ

ส่วน​เห​ลิ่งอวี้เซวียน​หลัง​เห็น​สาวน้อย​ทำ​หน้า​อย่าง​สับสน​ขมขื่น​ รู้​ว่า​เธอ​กังวล​ ดังนั้น​จึงไม่ทำให้​เธอ​ลำบากใจ​อีก​ เพียง​รับ​เสื้อ​ใน​มือ​ของ​เธอ​มา ก่อน​เอ่ย​ขึ้น​

“เอาล่ะ​ เสื้อผ้า​ข้า​สวม​ด้วย​ตนเอง​เพียง​พอแล้ว​ เจ้าไป​ให้​คน​เตรียม​อาหารเช้า​เถิด​!”

“โอ​ ได้​เจ้าค่ะ​!”

หลัง​ได้ยิน​ ซินเอ๋อร์​รู้สึก​โล่งใจ​

รีบ​พยักหน้า​รับ​ทันที​ ทันใดนั้น​กลัว​ชายหนุ่ม​จะเปลี่ยนใจ​ จึงรีบร้อน​พุ่ง​ออกจาก​ประตู​ไป​

เมื่อ​เห็น​ร่าง​เล็ก​ของ​ซินเอ๋อร์​หาย​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​ราว​สายลม​ เห​ลิ่งอวี้เซวียนอด​หันหน้า​ให้​กับ​กระจก​ทองแดง​ด้านหลัง​ไม่ได้​ ก่อน​ลูบไล้​คาง​เกลี้ยงเกลา​ของ​ตน​ พลาง​จ้อง​ตนเอง​ใน​กระจก​ พร้อม​พึมพำ​ว่า​

“หล่อเหลา​ตั้งแต่​เกิด​จริงๆ​ แต่​เหตุใด​นาง​เห็น​ข้า​แล้ว​ มีแต่​คิด​หนี​กัน​ หรือ​ข้า​ยัง​มีเสน่ห์​ไม่พอ​!”

ซินเอ๋อร์​รีบร้อน​ออกจาก​ห้อง​ ย่อม​ไม่รับรู้​ถึงความหลง​ตนเอง​ของ​เห​ลิ่งอวี้เซวียน​ หลัง​ออก​มาจาก​ห้อง​ เธอ​รู้​ลึก​โล่งใจ​อย่าง​ที่สุด​

“เฮ้อ​ เมื่อ​ครู่​กังวล​ยิ่งนัก​ ดูท่า​เรื่อง​ปรนนิบัติ​นี้​ จะไม่ได้​ง่ายดาย​ทีเดียว​”

ซินเอ๋อร์​พึมพำ​กับ​ตนเอง​ ก่อน​ยื่นมือ​ลูบ​ที่​หน้าผาก​ จึงพบ​ว่า​เมื่อ​ครู่​เพียง​ใกล้ชิด​กับ​ชายหนุ่ม​ขั่ว​ขณะ​ เธอ​กังวล​จน​เหงื่อ​ซึนบน​หน้าผาก​

ทว่า​จะโทษ​เธอ​ไม่ได้​ จะพูด​เช่นไร​ เธอ​คือ​สตรี​ยัง​ไม่ออกเรือน​ผู้​หนึ่ง​ ก่อนหน้านี้​ไม่เคย​ใกล้ชิด​สัมผัส​กับ​ชายหนุ่ม​มาก่อน​

เวลานี้​เธอ​กลับ​ต้อง​ปรนนิบัติ​ชายหนุ่ม​ ผลัดเปลี่ยน​ชุด​ให้​ มอง​ร่าง​เปลือยเปล่า​ของ​ชายหนุ่ม​

เพียง​นึกถึง​หน้าอก​แกร่ง​เต็มไปด้วย​กล้ามเนื้อ​ของ​ชายหนุ่ม​เมื่อ​ครู่​นั้น​ ที่แท้​รูปร่าง​ชายหนุ่ม​เป็น​เช่นนี้​ ดู​แล้ว​ความ​กำยำ​นี้​น่าจะ​ให้​ความรู้สึก​ปลอดภัย​มากมาย​ทีเดียว​

ขณะ​คิดในใจ​ ภายใน​สมอง​ของ​เธอ​อด​นึกถึง​ภาพ​ที่​เห็น​เมื่อ​ครู่​ไม่ได้​ ทันใดนั้น​สอง​แก้ม​ร้อนผ่าว​อีกครั้ง​ ความรู้สึก​ร้อนผ่าว​นี้​ ทำให้​เธอ​แม้ไม่ส่องกระจก​ ก็​รู้​ว่า​สอง​แก้ม​ตน​ต้อง​แดงก่ำ​แน่นอน​

ขณะ​ซินเอ๋อร์​กำลัง​ใจเต้น​อย่าง​หนัก​ พลัน​มีเสียง​ไพเราะ​ดัง​ขึ้น​มาด้านหลัง​ของ​เธอ​

“เจ้าพึมพำ​อัน​ใด​กับ​ตนเอง​ เอ๊ะ​ เหตุใด​หน้า​เจ้าจึงแดงก่ำ​เช่นนี้​!”

ผู้พูด​คือ​เสี่ยว​หวน​ที่​ไม่รู้​ปราก​ฎตัว​ขึ้น​มาตั้งแต่​เมื่อใด​

เห็น​เพียง​เสี่ยว​หวน​เพียง​ผ่าน​มา เมื่อ​เห็น​ซินเอ๋อร์​จึงเข้ามา​ทักทาย​ คิดไม่ถึง​ กลับ​เห็น​ซินเอ๋อร์​หน้า​แดงก่ำ​ อด​ร้อง​อย่าง​ตกใจ​ไม่ได้​ ก่อน​รู้สึก​อยากรู้​ขึ้น​มา

เพราะ​เรื่อง​นินทา​คือ​นิสัย​ที่​มีมาตั้งแต่​เกิด​ของ​สตรี​ เธอ​เอง​ก็​ไม่ยกเว้น​!

ก่อน​นึกได้​ว่า​เมื่อ​ครู่​ซินเอ๋อร์​พุ่ง​ออก​มาจาก​ห้อง​ของ​นาย​ท่าน​ หรือว่า​…

พอ​คิดถึง​ตรงนี้​ สมอง​ของ​เสี่ยว​หวน​นึกถึง​ภาพ​ที่​ทำให้​คน​หวั่นไหว​ขึ้น​มา

เมื่อ​เห็น​แววตา​คลุม​เค​ลือ​ของ​เสี่ยว​หวน​ ซินเอ๋อร์​รู้​ว่า​เธอ​กำลัง​คิด​สิ่งใด​ ใบหน้า​จิ้มลิ้ม​จึงแดงก่ำ​

“เสี่ยว​หวน​ เจ้าอย่า​คิด​เหลวไหล​ ความจริง​ไม่มีสิ่งใด​เกิดขึ้น​!”

ซินเอ๋อร์​เอ่ย​อย่าง​เขินอาย​ ทว่า​เสี่ยว​หวนกลับ​ยิ้ม​เย้าแหย่​

“โอ้​ ข้า​ไม่พูด​สิ่งใด​ เจ้ารีบร้อน​ปฏิเสธ​อัน​ใด​ หรือ​เมื่อ​ครู่​เจ้ากับ​นาย​ท่าน​เกิด​สิ่งใด​ขึ้น​ เอ่อ​…”

เสี่ยว​หวน​ยัง​พูด​ไม่จบ​ ถูก​ซินเอ๋อร์​ที่​โมโห​ยื่นมือ​ปิดปาก​ของ​เธอ​ไว้​ทันที​

“ข้า​ไม่พูด​กับ​เจ้าแล้ว​ ข้า​ต้อง​ไป​ให้​คน​จัดเตรียม​อาหารเช้า​”

ซินเอ๋อร์​ปกติ​หน้าบาง​ เมื่อ​เห็น​เสี่ยว​หวน​ยิ่ง​พูด​เรื่อง​นั้น​ ยิ่ง​ลนลาน​ หลัง​เอ่ย​จบ​รีบร้อน​ตรง​ไป​ที่​ห้องครัว​

เสี่ยว​หวน​เห็น​เช่นนั้น​ เพียง​ยิ้ม​ ก่อน​ไป​ทำงาน​ของ​ตน​

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด