re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง 91 ตูม!!!

Now you are reading re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง Chapter 91 ตูม!!! at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

นิยาย re zombie World โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่ 91 ตูม!!!

ตอนที่ 91 ตูม!!!

ในเรลที่ถูกจับฟาดไปมาสามสี่ครั้ง จนบริเวณที่ฟาดเป็นหลุมลึกแต่ด้วยความที่ร่างกายของในเรลที่แข็งแกร่งมาก จึงไม่ทําให้เขาบาดเจ็บมากนักยกเว้นแค่เลือดที่มุมปากและอาการมึนๆที่หัว

ในเรลพยายามใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวขึ้น เขาสะบัดหัวเล็กน้อยพร้อมกับใช้มือปาดโคลนและน้ำที่ใบหน้า รีบตั้งสติตัวเองทันที

ตอนนี้ไม่ใช้เวลาที่เขาจะมาเอ้อระเหย เพราะเคิร์ตและบรูซนั้นโดนจับด้วยโซ่เพลิง

เคิร์ตที่มีประสบการณ์ในตอนแรกหลังจากสูญเสียขาไปให้โซ่เพลิงของอูคา 1 ข้างตอนนี้เขาจึงใช้ความสามารถควบแน่นไม่ต่างจากเหล็กกล้ากลายเป็นเกราะน้ำปกคลุมตามร่างกายของเคิร์ต เพื่อป้องกันเปลวไฟที่แผดเผาอยู่

ในขณะที่บรูซนั้นมีความสามารถด้านไฟอยู่แล้ว บวกกับตัวเขาที่มีโกเลมลาวาอยู่จึงสามารถทนเปลวไฟของอูคาได้สักพัก

แต่มันก็อีกไม่นาน ถ้ายังไม่สามารถหลุดออกมาได้ทั้งสองต้องตายอย่างแน่นอน

คามองมาที่ในเรล และเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ทุกก้าวที่เดินเหยียบลงไปในน้ำและดินโคลนก็เกิดไอน้ำจนมันระเหยกลายเป็นแค่ดินแห้ง ๆ ทันที

“ถ้าข้าเป็นเจ้าคงยอมแพ้ไปแล้ว เหตุใดต้องดิ้นรนทั้งที่รู้ว่าไม่มีโอกาสชนะ” อูคาเหยียบลงไปที่หลังของในเรลจนตัวของเขานั้นติดกับพื้นดินอีกครั้ง

ความร้อนที่ส่งออกมามันทําให้หลังของเขาเกิดควันขึ้นมาเหมือนกับการเอาเนื้อไปดาดกับกระทะ

ในเรลกัดฟันแน่นทนความเจ็บปวดไว้ ในจังหวะนั้นโกเลมสูง 4 เมตรทั้งสองตัวของบรูซก็ปล่อยหมัดขวาเข้าใส่อูคา

นี้! อูคาพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ คว้าไปที่ขวานที่ในเรลทําหล่นไว้ในช่วงที่ปะทะกันในตอนแรกขึ้นมาจากนั้นก็ใช้ด้านที่เป็นหัวค้อนทุบไปที่โกเกมทั้งสองตัวอย่างไม่ยากเย็น

ตู้ม! ร่างของโกเลมทั้งสองไม่ต่างจากหุ่นดินทรายที่พอโดนก็แตกกระจายออกไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก

บรซที่ตอนนี้ได้รับผลกระทบไปด้วยจากพลังที่ตีกลับก็กระอักเลือดออกมาตอนนี้ได้แต่หันกับมาจัดการกับโซ่เพลิงที่พันรอดตัวเองอย่างแน่นหนาเท่านั้น

แต่ก่อนที่อูคาจะได้ทําอะไรต่อ เนโคที่หาจังหวะถอยออกมาจากหมาป่ายักษ์ก็ลอบโจมตีอคา

ดาบหนักคู่ที่เนโคถืออยู่ฟันปะทะเข้ากับขวานยักษ์ที่อยู่ในมืออคาอย่างรุนแรงแต่ด้วยความต่างของระดับมันก็ทําให้เนโคกระเด็นออกไปทันที

เนโคอาศัยร่างกายที่แข็งแกร่งของตนเองต้านความเสียหายที่ได้รับจากการประมือเมื่อครู่ตั้งหลักขึ้นมาและจะเข้าไปสู้ต่อ

แต่แล้วอคาก็หันไปกล่าวกับหมาป่ายักษ์ “เจ้าทําอะไร ยังไม่รับฆ่ามันอีก”

อัศวินยักษ์เถื่อนขั้น 5 แบบอคาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าหมาป่ายักษ์นั้นออมแรงสู้กับเนโคมาตลอดเขาจึงพูดออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ “ถ้าเจ้าไม่รีบสังหารมันซะหลังจากเรื่องจบข้าจะทรมานเจ้าอีกสองวันสองคืน”

หมาป่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย มันจึงไม่มีทางเลือกเข้าไปจะฆ่าแน่โคทันที

หมาป่ายักษ์ที่ตรงเล่นวลงานเนโค มันก็ลงมืออย่างโหดเหี้ยมทันที

“เข้ามา” เนโคไม่ได้กลัวเข้าวิ่งเข้าหาหมาป่าในทันที

โฮก!!! หมาป่าร้องคารามมันใช้อุ้งเท้าของตนตบลงไปที่ตัวของเนโคจนเขาไม่สามารถขัดขืนได้เลยรอยเลือดที่หน้าอกรางยาวเป็นรอยของกรงเล็บขนาดใหญ่แต่มันก็ไม่ได้อันตรายมากนักเนโคยังคงสู้ได้อยู่

เขาใช้ดาบหนักที่อยู่ในมือขวาฟันไปที่ท้องของมันไม่ยั้ง ถึงแม้จะมีขนหน้าแต่จดอ่อนของสัตว์ส่วนใหญ่ก็อยู่บริเวณท้อง เพราะขนตรงนั้นไม่ได้หนามากนัก

ทําให้ดาบหนักสร้างรอยแผลขนาดเล็กให้กับท้องของมันได้ หมาป่ารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการโจมตีของเนโคมันก็รู้สึกโกรธมาก

ตัวมันที่เป็นถึงสัตว์กลายพันธุ์ขั้น 5 แต่กับมีมนุษย์ตัวเล็ก ๆ มาสร้างบาดแผลให้กับมัน

หมาป่ายักษ์กัดกระชากแขนของเนโคขาดออกไปด้วยความโกรธเนโคได้แต่ร้องอย่างเจ็บปวดแม้แต่แรงกุมดาบในมือก็แทบไม่มีเขาใช่แขนซ้ายที่ยังเหลืออยู่จับไปที่ไหลและแขนที่ขาดออก

“บัดซบ สัตว์เดรฉาน” เนโคด่าออกมา มันทําให้หมาป่าที่เห็นดังนั้นก็จับเข้าเข้าไปที่เนโคจนแน่นิ่งในทันที

ทุกคนที่เห็นดังนั้นก็ตกใจทันที ไม่ว่าจะเป็น เคิร์ต บรูซ และสุดท้ายคือในเรล เขารู้สึกตกใจมากไม่รู้ว่าเนโคเป็นตามร้ายดีอย่างไร

“ไม่ ปู่!!” ในเรลร้องตะโกนออกมาจนสุดเสียง เขาไม่สนใจอะไรอีกใช้ความสามารถขยายร่างยักษ์เปลี่ยนตัวเองเป็นกิ้งก่ายักษ์ในทันที

“มาสักที ข้านึกว่าเจ้าจะไม่ใช้ความสามารถนี้แล้ว” แต่แล้วเสียงของอจานวนมากก็ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่หยามเหยียด

ร่างของไนเรลที่ขนาดใหญ่ แต่มันก็ไม่ทัน อคาจัดการขัดขวางการใช้ความสามารถกลายร่างโดยการต่อยเข้าไปที่หน้าของไนเรลซ้ำ ๆ

มันรุนแรงมากจนอย่าว่าแต่เขาจะใช้ความสามารถกลายร่างได้เลย แม้แต่ความสามารถอื่น ๆ ก็เริ่มคลายออก

ในเรลดอนนี้ตาเลื่อนลอยแน่นิ่งไปทันที พร้อม ๆ กับที่คืนร่างกลับมาเป็นมนุษย์ปกติ

“ตอนนี้ก็เหลืออีกสอง” อูคาเห็นเช่นนั้นก็หันไปมองเคิร์ตและบรูซ ทําให้ทั้งสองคนรู้ว่าตอนนี้คงถึงคิ้วของตนเองแล้ว

“ฉันไม่ยอมตายอยู่ที่นี่หรอก” เคิร์ตพูดพร้อมกับใช้ทุกความสามารถจนกระทั่งใช้ใบมีดน้ำที่มีจํานวนมากฟันไปที่โซ่เพลิงจนมันขาดออก

แต่มันก็ไม่เกินความคาดหมายของอัศวินยักษ์เถื่อนแบบอูคา เพราะเขารู้ว่ามนุษย์ชั้นสูงคนนี้มีความสามารถธาตุนี้ซึ่งก็ได้เปรียบไฟแบบเขาพอสมควรถ้าไม่ติดที่ว่าเขามีพลังที่ก้าวข้ามระดับชีวิตมาแล้วการที่จะจัดการกับมนุษย์ผู้นี้ก็คงจะยุ่งยากพอสมควร

เคิร์ตที่หลุดออกมาได้ ไม่ได้ตรงเข้าหาอคา แต่กลับกันเขากับเลือกที่จะหนีถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่มีโอกาสมากนัก แต่เขาก็ไม่ยอมตายอย่างแน่นอน

“เคิร์ตช่วยฉันด้วย” บรูซกล่าวออกมา แต่เคิร์ตกับไม่หันมามองเขาเลยแม้แต่น้อย

บางครั้งคนที่ฉลาดมากก็กลัวที่จะตายมากไปด้วยนั้นทําให้เกิร์ตหนีไม่คิดชีวิตแม้แต่บรูซพวกพ้องที่มาด้วยกันเขาก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

“ห์ เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้งั้นหรือ ตั้งแต่ที่ข้าเจอพวกเจ้ามนุษย์ชั้นต่ำก็เท่ากับพวกเจ้าตายไปแล้ว”อคากล่าวออกมา เขาไม่ได้วิ่งตามไปแต่กับยกมือข้างขวาขึ้นเหนือ มันก็ปรากฏหอกเพลิงที่เหมือนจริงมาก

“ตายซะ” อคาปาหอกไปราวหอกเพลิงที่เคลื่อนที่ผ่านอากาศตรงเข้าไปที่เคิร์ตที่ห่างออกไปพันเมตร

“ไม่!!!” เคิร์ตที่หันหลังไปมองหอกที่เข้ามาหาตนอย่างรวดเร็วเขาร้องออกมาอย่างไม่ยินยอมเคิร์ตใช้ความสามารถทั้งหมด ทุกหยาดหยดของพลังที่อยู่ในร่างสร้างโล่น้ำหนาแน่นขึ้นมาทันที
ต้ม! หอกปะทะเข้ากับโล่น แต่มันกลับไม่สลายไปยังคงหมดวนและเจาะเข้าไปในน้ำอย่างต่อเนื่อง

เลือดก่าดาวไนเรลออกมาจากจมูกอย่างต่อเนื่อง แต่เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

“หยุด หยุดให้ฉันเดี๋ยวนี้” เคิร์ตร้องออกมาจนสุดเสียง แต่แล้วเสียงของอูคาก็ดังขึ้น

“ระเบิด” ทันทีที่สิ้นเสียงหอกน้ำแข็งก็เป็นเหมือนกับระเบิดเพลิงขนาดเล็กกลืนกิ นร่างของเคิร์ตในทันที

“ไม่…อ๊ากกก!!!” เสียงของเคิร์ตร้องออกมาจากในเพลิง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเปลวไฟก็หายไป เหลือแค่ซากของเคิร์ตที่เกิดจากการเผาไหมด้วยความร้อนที่สูงมากทําให้มันคงสภาพรูปร่างไว้ได้แต่มันก็เปราะบางมาก

เพียงแค่สายฝนที่ตกลงโดน ซากของเกิร์ตก็ละลายเหมือนกับขี้เถ้าที่หล่นลงน้ำไม่มีผิด เพียงไม่นานก็หายไปกับน้ำฝนที่ไหลนองพื้น

ตอนนี้คนที่พอมีสติอยู่ก็มีแค่บรูซคนเดียวเท่านั้น เขามองไปที่อูคาด้วยความสั่นกลัว

“นายท่าน นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตด้วย” บรูซรู้ว่าความหวังเดียวของเขาตอนนี้คือการขอร้องอุคาให้ปล่อยเขาไป ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ยอม

“ไม่จําเป็นเจ้าเองก็ตายไปซะเถอะ” อูคาไม่ได้สนใจจะไว้ชีวิตบรูซ์เลยแม้แต่น้อย

หอกเพลิงอีกเล่มปรากฏขึ้นมาในมือของอูคา

“ไม่ ๆ ท่านต้องไว้ชีวิตผม ผมรู้ความลับขอพวกมนุษย์ เรื่องโบราณสถานและยาน…”

แต่ก่อนที่บรูซจะได้พูดออกมาก็โดนหอกเพลิงของอัศวินอคาเผาทันทีอคามองไป ที่ขี้เถ้าบรูซ ใบหน้ามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดขี้เถ้าละลายลงไปกับน้ำฝนไม่ต่างจากเคิร์ต

ในขณะที่อคาฆ่าบรูซอยู่นั้น แสงของแดดจากวันใหม่ก็มาถึงมันสาดส่องผ่านเมฆฝนบางส่วนลงสู่พื้นดินอย่างยากลาบากแต่สายฝนก็ยังคงตกลงมาเป็นเหมือนกับค่าที่ว่าฝนตกแดดออกซึ่งมีให้เห็นน้อยมาก

“เสียเวลาไปมากแล้ว คงต้องรีบนําตัวมันกลับไป ไม่อย่างงั้นโดนโทษจากฝ่าบาทแน่” อูคาหันกล่าวออกมา

ในเรลที่ตอนนี้นอนบาดเจ็บขยับตัวแทบไม่ได้ แสงแรกของวันค่อย ๆ อาบไปที่ใบหน้าครึ่งซีกของเขา

ทันใดนั้นบาดแผลบนร่างกายของในเรลก็ค่อย ๆ หายมันเกิดจากความสามารถ[โลหิตแห่งชีวิต A] ที่ได้ทํางานจากการที่แสงแรกของวัน

ในเรลที่ตอนนี้เริ่มได้สติเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาจากและมองไปที่อูคาที่หันหลังให้

ในเรลค่อย ๆ ลุกขึ้นมาและเอนไปเอนมาเล็กน้อย อุคามองไปที่ไนเรลอย่างแปลกใจแต่ก่อนที่อูคาจะได้ตอบสนองอยู่ ๆ ในเรลก็กระโดดเข้าไปในเงาต้นไม้ยักษ์ที่ล้มลงอยู่ไปโผล่อยู่ที่ข้างปูเนโคที่ตอนนี้นอนเลือดท่วมตัวอยู่ในเรลไม่สนใจอะไร

ใช้เวลาไม่กี่วิที่ตอนนี้อคายังไม่ทันตั้งตัวป้อนโลหิตแห่งชีวิตที่อยู่ในขวดที่ในเรลมีทั้งหมดให้กับโคโดยไม่คิดเสียดายพร้อมกับจับขาที่ขาดเละของเนโคเข้าหากันจากนั้นก็เทโลหิตแห่งชีวิตในขนาดไปที่บาดแผล

เมื่อทําทุกอย่างเสร็จในเรลก็รู้สึกราวกับว่ามันกินแรงของเขาไปจํานวนมากจนไนเรลเริ่มพุ่งตัวเองไม่ไหว

สติไนเรลรับรู้ว่าตอนนี้ต่อให้ใช้ความสามารถเงาก็หนือคาไม่พ้น เพราะด้วยสภาพที่สมบูรณ์ก็ไม่พ้นแล้ว

ในขณะนั้นเองไนเรลก็คิดอะไรขึ้นมาได้ แต่แล้วอยู่ ๆ มันก็มีบางสิ่งที่โจมตีใว้ด้านหลังของไนเรลอย่างรุนแรงจนร่างของไนเรลลอยออกไปหลายเมตร

และมันก็คือหมาป่ายักษ์นั้นเอง

อัก! ในเรลกระอักเลือดออกมาทันที แต่เขาไม่สนใจรีบกระโดนเข้าไปในเงาเพราะที่ห่างออกไปไม่ใกล้มีสิ่งที่เขาต้องการอยู่

“คิดจะหนีงั้นหรือ” อคาที่เห็นในเรลกระโดดเข้าไปในเงาอีกรอบ เรียกหมาป่ามาทันทีจากนั้นก็ตามในเรลไป

หมาป่าที่อยู่ในฝูงตนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

ทันทีที่ในเรลออกมาจากเงา ซึ่งอันที่จริงแล้วมันก็มาสุดอยู่ที่ตรงนี้พอดี

ห่างออกไปไม่ไกลมีเศษซากของทหารที่โดนฝูงหมาป่าฆ่าไปในตอนแรกในเรลรีบเอาของที่เขาต้องการมาในทันที
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีอคาก็ตามมาทัน

ในเรลเห็นดังนั้นก็คิดจะกระโดดหนีเข้าไปในเงาอีกรอบ แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างงั้นอีกแล้ว

เพราะอูคาไม่ยอมอย่างแน่นอน อคาสะบัดมือด้วยความรวดเร็วโซ่เพลิงหลายสิบเส้นก็มันตัวของไนเรลในทันที พร้อมด้วยจังหวะที่ไนเรลกระโดดเข้าไปในเงา

เมื่อมีโซ่เพลิงรัดอยู่มันก็เท่ากับจํากัดการหนีของไนเรล
อคาไม่รอช้า เมื่อโซ่มัดไนเรลได้แล้วเขาก็กระโดดลงมาจากหลังหมาป่ายักษ์จากนั้นก็ลากไนเรลออกมาจากเงาทันที

“เจ้าไม่อาจหนี้ข้าไปได้” อคาออกแรงดึงไนเรลอย่างรุนแรงจนตัวของไนเรลหลุดออกมาจากเงากระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านข้าง

“แค่กๆ” ในเรลที่ตอนนี้หมดสภาพของจริงแล้ว เพราะตอนที่ช่วงความสามารถ[โลหิตแห่งชีวิต A] ทํางานปริมาณที่ได้มันก็ไม่เพียงพออีกทั้งส่วนใหญ่เขาก็ใช้รักษาเนโคมันจะคุ้มค่ากว่าที่รักษาเขาเพราะต่อให้ไนเรลสภาพสมบูรณ์ก็ยากพอ สมควรที่จะรับมือกับอคาได้

“เจ้าจะหนีไปไหนอีก” อูคาพูดออกมาพร้อมกับโซ่ที่รัดไนเรลจนแน่นอัศวินยักษ์เถื่อนอูคาค่อย ๆ เดินเข้ามาหาไนเรลอย่างช้า ๆ

“หน แค่ก…ไม่จําเป็น” ในเรลกล่าวออกมาขณะพยุงตัวเองขึ้น

อูคารู้สึกแปลกใจกับค่าพูดของในเรล แต่แล้วอคาก็ร์สึกได้ว่ามีบางอย่างยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขา

เมื่อหันกลับไปก็พบกับเงาสีดา สภาพของเงาดูอ่อนแรกเพราะแสงแดดก็ตามแต่นั้นไม่ใช่ประเด็นเพราะประเด็นจริง ๆ คือของที่เงาโยนมาที่เท้าของอคา

มันก็คือปืนใหญ่พลังงานที่เต็มไปด้วยแก่นหลังงานทั้งหมดที่ทหารพวกนั้นใส่ไว้

“ตูม!!!” ในเรลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สะใจและชูนิ้วกลางให้กับอูคาพร้อมกับที่ตนเองทิ้งตัวหลบไปที่หลังซากต้นไม้ยักษ์ที่ยาวหลายร้อยเมตรทันที

“ไม่!” ภายในเสี้ยววินาทีแม้แต่เสียงของอูคาก็ยังไม่ทันสิ้นสุดแสงของระเบิดแก่นพลังงานที่อัดแน่ทั้งหมดระเบิดออกมากลืนกินพื้นที่โดยมีอคาเป็นจุดศูนย์กลางกว่า 100 เมตร

บูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด