SSS-Class Suicide Hunte 33: ดาบสีชาด (3) Part 2

Now you are reading SSS-Class Suicide Hunte Chapter 33: ดาบสีชาด (3) Part 2 at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

SSSH ตอนที่ 33: ดาบสีชาด (3) Part 2

 

ฝนเทลงมา

 

– สิ่งมีชีวิตที่น่าสังเวช

 

– แม้ว่าจะยื้อเวลาได้ แต่พวกเจ้าคิดว่ามันช่วยอะไรพวกเจ้าได้หรือ?

 

– แม้แต่พลังของเทพธิดาที่ปกป้องพวกเจ้าก็ยังหายไป ไม่มีพระเจ้าองค์ใดในจักรวรรดิอีกต่อไป พวกเจ้าคาดหวังอะไร? พวกเจ้าจะพิสูจน์ตัวเองหรือ? ได้

 

เสียงหัวเราะมาพร้อมกับสายฝน

 

– จงเบิกตา

 

แสงสีแดง

 

อย่างไรก็ตาม มีบางสิ่งที่ขวางฉันไว้

 

และมีจํานวนมาก

 

“เฮ้ แม่มด! กําจัดพวกมันเร็ว!”

 

“ฉันรู้ ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันไปอีกรอบเป็นแน่”

 

“ผู้เฒ่า! คุณกับฉันควรฟันพวกมันเมื่อแม่มดจัดการพวกมัน!”

 

“ฉันทําได้ด้วยตัวเองน่ะ”

 

“พวกมันกําลังจะมาแล้วทุกคน!”

 

ฝนเทลงมา

 

แสงไฟ 6 ดวงส่องแสง มันเป็นแสงของกระจก แสงไฟสีแดงสะท้อนกับกระจก กระจกบานที่หนึ่ง สอง และสามแตก แต่กระจกบานที่สี่ยังคงสะท้อนแสงสีแดง

 

“เซียนดาบ! พญาอสรพิษ!”

 

มีบางคนตะโกน

 

“ฮึ้บ”

 

มีเสียงลมหายใจเข้า

 

“ย้าาาาาาาา”

 

และเสียงของการหายใจออก

 

ท้องฟ้าแยกออก

 

แม้แต่แสงสีแดงก็แยกออก มันเป็นเหมือนมหาสมุทรถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

 

ห้าเสียงที่แตกต่างกันดังขึ้น

 

“ดูสิ! ดูสิ! ฉันยังมีเวลาอีกสักพักก่อนที่ฉันจะตาย!”

 

“แกกําลังพูดพล่ามอะไรอยู่”

 

“มันถึงเวลาแล้ว!”

 

และมีเสียงกระซิบท่ามกลางพวกเขา

 

“ฉันจะพาพวกคุณไปข้างๆราชาปีศาจ ทุกคนอยู่รอบตัวฉันไว้!”

 

” เร็วเข้า! ถ้าหากราชาปีศาจเรียกมอนสเตอร์อีกครั้ง เราจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีก!”

 

ห้าเสียงซ้อนทับกัน

 

พวกเขารวมตัวกันในที่เดียว

 

และ

 

“คิม กงจา”

 

มีคนยื่นมือมา

 

สายฝนโปรยปรายลงมาบนใบหน้าของพวกเขา

 

“อดทนไว้!”

 

“เร็วเข้า ไม่มีเวลาแล้ว!”

 

ทันใดนั้น

 

ช่วงเวลาที่ยาวนานเหมือนนิรันดร์ก็เริ่มเดิน

 

ฉันสามารถมองเห็นผู้คนรอบตัวฉัน

 

ฉันสามารถได้ยินเสียงรอบตัวฉัน

 

ไม่ใช่เพียงแค่นั้น ความทรงจําว่าฉันอยู่ที่ไหนและมาที่นี่ได้อย่างไรก็เริ่มไหลเข้ามาในหัว

 

มันคือกลางสนามรบ

 

ทหารและประชาชนกําลังผลักดันมอนสเตอร์ออกไป ฮันเตอร์หลั่งไหลมาจากกําแพงเมืองที่พังทลายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

“ฮันเตอร์คิม กงจา!”

 

เราอยู่ด้านหน้าสุด

 

จากตรงนี้ไปถึงราชาปีศาจ มันว่างเปล่า มอนสเตอร์จะมาในเร็วๆนี้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้

 

“เร็ว!”

 

มันน่าขําเล็กน้อย

 

นักถามนอกรีตอยู่บนหลังของพญาอสรพิษ พญาอสรพิษกําลังจับแขนของเซียนดาบ เซียนดาบวางมือบนไหล่ขอครูเซเดอร์ ครูเซเดอร์จับมือแม่มด

 

‘มันจะยอดเยี่ยมมากถ้าฉันถ่ายภาพนี้และนําไปเผยแพร่ในโลกออนไลน์’

 

ขณะที่ฉันกําลังคิดความคิดเหล่านั้น แม่มดก็ตะโกนขึ้นมา

 

“เร็วเข้า! ถ้านายไม่จับไว้ เราจะทิ้งนายไว้ที่นี่!”

 

แม่มดยื่นมือมาทางฉัน

 

“อ๊ะ”

 

และฉันก็ตระหนัก

 

ฉากนี้คงจะหายไปในไม่ช้า

 

แม้แต่การโต้เถียงระหว่างฉันกับเซียนดาบ

 

วิธีที่เซียนดาบถอนดาบของเขากลับมา

 

และเขาก้มศีรษะมาทางฉันเพื่อขอโทษอย่างไร

 

นักถามนอกรีตสังหารฮันเตอร์ผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นอย่างไร

 

พวกเขาต่อสู้กันเอง

 

‘ทุกอย่างจะหายไป’

 

ทุกอย่าง

 

เหมือนดั่งฝนที่กําลังเทลงมา

 

‘คนพวกนั้นจะจําไม่ได้’

 

ถึงอย่างนั้น

 

– นายกําลังทําอะไรอยู่ คู่หู

 

มันก็โอเค

 

– นายต้องไปเตะก้นเจ้าปีศาจนั่นนะ เจ้าหนู

 

มันจะไม่หายไปเพียงเพราะจําไม่ได้

 

ฉันมีดาบ

 

สถานที่แห่งนี้มีคนที่ตายอยู่ที่ชั้น 1 มีผีที่ตายอยู่ชั้น 99 ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับการตายของพวกเขา แต่เราสองคนยังคงอยู่ที่นี่

 

“…ตกลง”

 

ถ้าเรากลับไป จะไม่มีอะไรที่แก้ไขได้

 

เซียนดาบคงสงสัยในตัวฉันและพวกฮันเตอร์ก็สงสัยกันเมื่อถึงเวลาเลือกรางวัล

 

“ไปกันเถอะ”

 

แต่ฉันก็แข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อย ฉันจะไม่ปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องตาย ฉันจะไม่เฝ้าดูในขณะที่เคาท์ต้องตายและการเชื่อมต่อของเรากับโลกภายนอกต้องถูกตัดขาด ตอนนี้ฉันค่อนข้างรู้แล้วว่าใครคือผู้ทรยศ

 

ฉันแน่ใจ

 

ว่าฉันจะทําได้ดีกว่านี้

 

แม่มดจับมือฉันไว้แน่น

 

“เทเลพอร์ต!”

 

ในเวลาถัดมา เรากระโดดลงมาจากกลางอากาศ พวกเราทั้งห้าแตะพื้นในเวลาเดียวกัน ตรงหน้าพวกเรา ราชาปีศาจกําลังยืนถือดาบของเขา

 

– ช่างน่าขัน

 

ราชาปีศาจคือดาบ

 

เขาเป็นเหมือนเงาในร่างมนุษย์

 

– นักรบของเทพธิดาสินะ

 

เขามีใบหน้าแต่ไม่มีการแสดงออก เขามีแขน แต่ไม่มีมือ เขามีขา แต่ไม่มีเท้าและดูเหมือนว่าเขาจะล้มลงได้ในทุกขณะ

 

ไม่จริงเขากําลังตก ร่างของราชาปีศาจยังคงล้มลงมา

 

เจ้าของฝันร้าย

 

เงาที่เคลื่อนไหวได้

 

– เหล่านักรบ พวกเจ้ารู้ไหมว่ามีคนทรยศในหมู่พวกเจ้า? พวกเจ้ารู้ แต่พวกเจ้ายังคงพยายามไว้วางใจซึ่งกันและกัน

 

ยังมีเหตุผลอะไรที่จะต้องฟังอีกไหม?

 

เท่าที่ฉันเห็น ไม่มีเลย

 

ฉันวิ่งไปพร้อมกับดาบของฉัน

 

“คิม กงจา?!”

 

ฉันได้ยินเสียงประหลาดใจจากข้างหลังฉัน

 

ขอโทษที

 

ฉันจะพวกพบคุณในชาติหน้า

 

แม้ว่าพวกคุณจะจําวันนี้ไม่ได้

 

– โอ้

 

ราชาปีศาจยิ้มให้ฉันที่วิ่งไปหาเขาคนเดียว

 

– ช่างโง่เขลา

 

มันเป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาด ไม่มีดวงตาหรือปากบนใบหน้าของเขาจึงดูเหมือนว่าเขากําลังไหลออกมาจากผิวหนังของเขา

 

– เจ้ามาเพื่อฆ่าข้างั้นหรือ นักรบ

 

เขาเหวี่ยงดาบของเขา

 

มันเป็นบางสิ่งที่ฉันไม่สามารถสกัดได้

 

ก่อนที่ดาบจะมาถึงคอของฉัน

 

“ไม่”

 

ฉันไม่ได้พยายามป้องกันการโจมตี

 

มันไม่จําเป็น

 

กลับกัน ฉันชูนิ้วกลางขึ้นอย่างสุภาพ

 

“ฉันมาเพื่อถูกฆ่า ไอ้แม่เย็-”

 

ฉันจะเจอแกในชาติหน้าเหมือนกัน

 

มันเป็นช่วงสั้นๆ แต่ฉันเห็นรอยยิ้มของราชาปีศาจที่แข็งกระด้าง

 

“—!”

 

“–จา–!?”

 

ในไม่ช้า ฉันก็ไม่ได้ยินอะไรเลย

 

สติของฉันเลือนลางไป

 

ฉันรู้สึกเพียงหยาดฝนบนใบหน้าของฉันจนวินาทีสุดท้าย

 

จากนั้น

 

[คุณเสียชีวิตแล้ว]

 

[สกิลของราชาปีศาจแห่งห่าฝนกําลังถูกสุ่มคัดลอก]

 

เอาล่ะ

 

[สกิลการ์ดกําลังถูกสร้าง]

 

ถึงเวลาสําหรับรอบสองแล้ว

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด