(WN) I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! 28

Now you are reading (WN) I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! Chapter 28 at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

กระ….ที่หายไป

 

แรนดอล์ฟอ่านรายงานที่เขาได้รับแล้วตัวสั่น

 

สิ่งที่เขียนนั้นตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขารับรู้มาทั้งหมด

 

“นี่มันหมายความว่ายังไง!… ข้อมูลของพีตัคและบ้านเบนฟิลด์ถูกสลับที่กันงั้นเรอะ?”

 

นอกจากชื่อและใบหน้าของเลียมและปีเตอร์แล้ว ทุกอย่างที่เขียนในรายงานของพวกเขาถูกสลับกัน

 

มันเหลือเชื่อเกินไป

 

มันเป็นไปไม่ได้

 

ความผิดพลาดแบบนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร?

 

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว

 

“ฉันต้องแจ้งพวกโจรสลัดให้ให้ยกเลิกแผนการทันที”

 

เวลานี้การต่อสู้คงเริ่มขึ้นไปแล้ว

 

ถ้ามันสายเกินไป เขาจะต้องตัดสัมพันธ์กับพวกโจรสลัดทันที ในขณะที่ส่งกองเรือของบ้านราเซลไปช่วยเหลือ โดยหวังว่าจะไม่ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้อง

 

นั่นคือสิ่งที่เขาตัดสินใจ แต่หลังจากนั้นไม่นาน-

 

“ลอร์ดแรนดอล์ฟ!”

 

มีสายเรียกเข้าจากผู้ใต้บังคับบัญชาที่ตื่นตระหนกโดยบอกว่าพวกโจรสลัดได้รับความพ่ายแพ้อย่างรุนแรง

 

บ้านพีตัคก็สูญเสียกองเรือส่วนใหญ่ไปเช่นกัน และตอนนี้กำลังขอลี้ภัยที่อาณาเขตของเขา

 

“ไม่ได้สิ! ไล่พวกเขาออกไป!”

 

“ไม่ได้ครับ… บ้านพีตัคเชื่อมต่อกับเราผ่านการแต่งงาน เราไม่สามารถปฏิเสธพวกเขาได้เนื่องจากสัญญาพันธมิตรทางทหารของเรา”

 

พวกเขาได้ลงนามในสนธิสัญญาหลายฉบับพร้อมกันตั้งแต่ก่อนการสู้รบ แต่ดูเหมือนว่ามันจะส่งผลเสียต่อพวกเขาอย่างรวดเร็ว

 

แรนดอฟเริ่มกุมหัวของเขา

 

“นี่มันแย่แล้ว… นี่มันเป็นไปไม่ได้”  

 

จนกระทั้งมีการติดต่ออีกครั้งจากลูกสาวของเขา แคทเทอรีน่า

 

“พ่อ!”

 

ตอนแรกเขากำลังคิดว่าเขาคงไม่มีเวลาจัดการเรื่องของเธอ แต่ขาของเขาเริ่มสั่นหลังจากได้ยินรายงานของลูกสาว

 

“ตอนนี้ฉันอยู่ในอาณาเขตของบ้านพีตัก แต่นี่มันผิดปกติเกินไป! มันต่างจากรายงานที่เรามีอย่างสิ้นเชิง สถานที่นี้ยังไม่ได้รับการพัฒนาอะไรเลยซักอย่าง! ยิ่งไปกว่านั้น พวกทวงหนี้ยังกดดันให้เราชำระหนี้ให้บ้านพีตักอีกด้วย ส่วนพ่อแม่ของปีเตอร์ก็หนีไปเมืองหลวงแล้ว เมื่อฉันพยายามโทรหาพวกเขาเพื่อถามพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาก็ให้คำตอบที่แย่มาก!”

 

‘หนี้ของเราก็ถือเป็นหนี้ของคุณ เพราะคุณเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้วใช่ไหมล่ะ’

 

คำตอบของบ้านพีตัคนั้นไม่ใช่แค่แย่ แต่การบังคับให้บ้านไวเคานต์ดูแลหนี้ของบ้านระดับเคานต์นั้นโหดร้ายมาก

 

มันเป็นเรื่องยากสำหรับบ้านราเซลที่มีรายได้ไม่มากนัก

 

“เอ่อ…แล้วก็-”

 

“ยังมีอะไรอีก?!”

 

ตอนนี้แรนดอล์ฟไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

 

“ปีเตอร์…ติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์”

 

หลังจากได้ยินเรื่องนั้น แรนดอล์ฟก็หน้ามืดล้มลงไป

 

◇ ◇ ◇

 

เป็นเวลาสามเดือนแล้ว ที่ผมเดินทางออกจากบ้านราเซล และในที่สุดผมก็กลับถึงบ้าน

 

สามเดือนนั้นถูกใช้ไปกับการล่าโจรสลัดในอาณาเขตของบารอนเอ็กซ์เนอร์

 

อาณาเขตของบารอนนั้นน่าทึ่งมาก

 

คุณบอกได้เลยว่ามันเป็นดินแดนที่พวกเขารีดไถคนจนถึงหยดสุดท้าย  

 

แต่มันไม่ได้เลวร้ายเท่ากับดินแดนเบนฟิลด์ก่อนที่ผมจะเข้ามาปกครอง ดินแดนของบารอนให้ความรู้สึกว่าถูกปกครองโดยคนที่เป็นลอร์ดที่ชั่วร้ายจริงๆ

 

ขณะที่ผมอยู่ในความดูแลของพวกเขา ผมก็ไปเที่ยวเล่นกับเคิร์ทในขณะที่กองยานของผมออกล่าพวกโจรสลัดอย่างแข็งขัน

 

ได้ยินว่าบารอนเอ็กซ์เนอร์มีลูกสาวคนหนึ่ง และเขาบอกให้ผมดูแลเธอเมื่อโตขึ้น

 

แต่เธอยังไม่โตพอ จึงต้องใช้เวลาอีกสักระยะกว่าที่เธอจะมาที่บ้านของผมเพื่อฝึกอบรมได้

 

—นั่นคือทั้งหมดที่เกิดขึ้น

 

“ยินดีที่ได้พบท่าน ลอร์ดเลียม”

 

หญิงชราหลังตรงเข้ามาทักทายผม

 

“คุณเป็นหัวหน้าสาวคนใหม่สินะ”

 

ทันทีที่ผมกลับถึงดินแดน เธอออกมาต้อนรับผมตามมารยาท

 

เมื่อเธอช่วยผมเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอไม่รู้สึกอึดอัดเลย

 

ได้ยินมาว่าเธอเป็นคนที่จะรับผิดชอบการสอนมารยาทและการฝึกอบรม เธอดูเป็นคนจริงจัง…แบบจริงจังน่ะ

 

“คุณต้องการอะไรจากผมหรือเปล่า?”

 

“ฉันอยากจะถามคุณสักสองสามอย่างเกี่ยวกับสถานที่ที่คุณไปฝึกอบรมมา จากมุมมองของท่านเลียม บ้านของไวเคานต์ราเซลเป็นยังไงบ้าง?”

 

คงไม่ดีถ้าไม่พูดความจริงกับหัวหน้าสาวใช้ที่จะมาดูแลผม

 

“พวกเขาไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ผมว่าพวกเขาเป็นสถานที่ที่ดีในการเรียนรู้ล่ะนะ”

 

จริงจังและยุติธรรม– พวกเขาเป็นบ้านที่ตรงข้ามกับผมโดยสิ้นเชิง

 

มีสิ่งที่ดีมากมายเกี่ยวกับพวกเขา แต่พวกเขาเป็นบ้านที่ผมไม่ค่อยชอบเมื่อมองภาพรวม

 

ไม่สิ…มันไม่ตรงจริตของผมเลย

 

เราเข้ากันไม่ได้อย่างสมบูรณ์

 

ลองเปรียบเทียบกับพวกเขากับ บ้านบารอนเอ็กซ์เนอร์ดูสิ?  

 

เขาเป็นลอร์ดชั่วร้ายในอุดมคติ

 

บ้านที่เขาเป็นผู้นำเป็นบ้านที่ผมอยากจะสานสัมพันธ์ด้วยอย่างแน่นอน

 

“…มันยากใช่มั้ย”

 

หัวหน้าสาวใช้มีสีหน้าประหลาดใจ

 

“ช่างเถอะ เราจะไม่คบค้าสมาคมกับพวกเขาอีกแล้ว ปล่อยไปแบบนั้นแหละ”

 

“ไม่คิดจะแก้แค้นเหรอ?”

 

…แก้แค้น? โอ้เป็นการโต้ตอบที่ไม่ดูแลผมอย่างดีงั้นเหรอ?

 

ผมไม่ชอบก็จริง แต่ถ้าไม่มีคนจริงจังเหมือนพวกเขาอยู่บ้าง จักรวรรดิก็คงจะล่มสลาย

 

“อย่างที่ผมพูด ผมจะไม่ยุ่งกับพวกเขาตั้งแต่นี้เป็นต้นไป”

 

ดูเหมือนเธอจะพึมพำอะไรบางอย่าง แต่ผมก็ไม่ได้ยิน

 

◇ ◇ ◇  

 

หัวหน้าคนใช้ติดต่อนายกรัฐมนตรีหลังจากที่เธอกลับมาที่ห้องของเธอ

 

ในจักรวรรดิที่เทคโนโลยีต่อต้านวัยก้าวหน้าไปมาก เป็นเรื่องยากที่จะเห็นทั้งหัวหน้าสาวใช้และนายกรัฐมนตรี สองคนที่เลือกจะดูแก่

 

“นานแล้วนะท่านนายกรัฐมนตรี”

 

“ฉันรอคอยรายงานของคุณ…ในสายตาคุณเด็กเบนฟิลด์เป็นคนแบบไหนงั้นรึ?”

 

หัวหน้าสาวใช้ซึ่งเดิมทำงานให้กับพระราชวังของจักรวรรดิมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนายกรัฐมนตรีค่อนข้างมาก

 

เป็นความสัมพันธ์ที่เกิดจากการรู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก

 

“เขาเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของขุนนางจักรวรรดิเลยล่ะ”

 

“อย่างนั้นเหรอ”

 

จากมุมมองของรัฐมนตรี เขาเป็นเด็กดีที่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาดินแดนที่มีหนี้สินท่วมหัว

 

หัวหน้าสาวใช้มีความคิดเห็นแบบเดียวกัน แต่เธอไม่ได้พูดออกมา

 

“เขามีบุคลิกที่ค่อนข้างดีเกี่ยวกับตัวเขา มันเหมือนกับว่า ฉันกำลังมองคุณตอนยังเป็นเด็ก”  

 

มันดูเหมือนตอนที่เธอเห็นรัฐมนตรีหนุ่มที่กำลังก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในวัง  

 

เมื่อเธอพูดอย่างนั้น รัฐมนตรีก็เริ่มยิ้ม  

 

“เข้าใจแล้ว เขาค่อนข้าง…โชคดี?”

 

บางครั้งก็มีคนเกิดมาพร้อมกับโชคที่เหลือเชื่อ

 

พวกเขามีตัวตนอยู่ราวกับว่าพวกเขาได้รับการคัดเลือกจากบางสิ่งบางอย่าง เมื่อจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเหล่านี้หลายคนจะปรากฏตัวในยุคเดียวกัน

 

“มันไม่ใช่แค่โชค เขาค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่สำหรับวัยของเขา บางทีบ้านของไวเคานต์ราเซลอาจมีครูที่ดีอยู่ด้วย เพราะมันดูเหมือนไม่จำเป็นต้องฝึกซ้ำอีก”

 

“อืม… มีข่าวลือแย่ๆ มากมายเกี่ยวกับบ้านหลังนั้นเมื่อเร็วๆนี้ คุณได้ยินเกี่ยวเรื่องที่เคานต์ถูกโจมตีใกล้อาณาเขตของพวกเขาใช่ไหม?”

 

“พวกเขาต้องจัดการกับกองยานของโจรสลัดและกองยานของบ้านพีตัคที่อ้างว่าเป็นโจรสลัดไปพร้อมๆกัน”

 

“เป็นเด็กหนุ่มที่กล้าหาญ”

 

เขารู้ว่าบ้านพีตัคเป็นแบบไหน เขาจึงเข้าใจได้ไม่ยากว่าเป็นไปได้ที่บ้านพีตัคจะร่วมมือกับกองยานโจรสลัดจริงๆ

 

“คุณจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

 

“ขุนนางโง่ๆที่ไม่รู้จักความโหดร้ายของความเป็นจริงต้องได้รับการลงโทษ สำหรับเรื่องนี้ จักรวรรดิจะเริ่มสอบสวนสถานการณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วน”

 

มีการตัดสินไปแล้วว่าการจู่โจมของโจรสลัดและสิ่งที่น่าสงสัยอื่นๆ เกี่ยวกับสถานการณ์นี้จะถูกสอบสวนอย่างจริงจัง  

 

“แต่ว่าไวเคานต์ไม่โง่ไปหน่อยเหรอ? เขาคิดอะไรอยู่เมื่อเขาเลือกที่จะสนับสนุนบ้านพีตัคมากกว่าบ้านเบนฟิลด์?”

 

การแต่งงานระหว่างบ้านราเซลและพีตัค

 

รัฐมนตรีทำได้เพียงเอียงคออย่างสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาก็เป็นทางเลือกที่ผิดที่จะร่วมเป็นพันธมิตรด้วย

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่เขาก็ต้องตรวจสอบเรื่องนี้ด้วย

 

รัฐมนตรีบอกกับหัวหน้าสาวใช้

 

“คอยดูเขาอยู่ซักพักแล้วกัน เขาอาจจะกลายเป็นหนึ่งในเสาหลักที่จะสนับสนุนอาณาจักรในอนาคต”

 

“โอ้? ดูคุณคาดหวังไว้สูงสำหรับเขา”  

 

“เพราะมีคนโง่อยู่ทุกที่นั่นล่ะ…นั่นสินะ เมื่อเร็วๆนี้ ฉันได้ยินเรื่องราวที่น่าสนใจ ทำไมคุณไม่ส่งต่อให้เจ้านายคนปัจจุบันของคุณล่ะ”

 

เมื่อการติดต่อจบลง หัวหน้าสาวใช้จึงตัดสินใจส่งข้อมูลที่เธอได้ยินจากนายกรัฐมนตรีให้เลียม

 

◇ ◇ ◇

 

“ท่านเลียม! ไบรอันอยู่ที่นี่กังวลมากจนนอนไม่หลับในตอนกลางคืนเลยนะครับ!”

 

“เฮ้ คุณแก่แล้ว เพราะงั้นคุณต้องนอนหลับให้เพียงพอ”

 

เมื่อผมกลับมาที่คฤหาสน์ ไบรอันเริ่มร้องไห้ตามปกติ

 

ผมหันไปหาอามากิ

 

“เขาโกหก…เวลานอนของเขาลดลงก็จริง แต่ก็ไม่ถึงกับขัดขวางสุขภาพของเขา”

 

—ผู้ชายคนนี้ เขาเป็นห่วงผมจริงๆใช่ไหม?

 

ไบรอันถามผม

 

“เอ่อ… ท่านเลียม ฉันได้ยินมาว่าคุณได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างที่บ้านไวเคานต์ คุณได้อะไรจากการฝึกมาบ้างละครับ?”

 

ก็มีบ้างแต่มีไม่มากนักหรอก

 

“ผมก็แค่…มีเพื่อนแล้ว”

 

“โอ้! ท่านเลียมได้เพื่อนแล้ว! ไบรอันคนนี้ดีใจมาก! คุณได้เชิญพวกเขามารึเปล่า?”

 

ทำไมเขาถึงมีความสุขมากที่ผมมีเพื่อน?

 

แค่เพื่อนไม่กี่คน…เดี๋ยวก่อนนะ

 

ตอนนี้มาคิดดูแล้ว…ผมไม่มีเพื่อนเลยนี่หว่า

 

ผมเชื่อว่าจอมวายร้ายไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนมาตลอด

 

แต่… ผมเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า…พวกคนร้ายมักจะสร้างกลุ่มไม่ใช่เหรอ?

 

จอมวายร้ายมักมีพรรคพวกคอยติดตามอยู่เสมอ ขณะที่ผมกำลังคิดเรื่องนั้น

 

“นายท่าน เกี่ยวกับนโยบายในอนาคตของเรา-”

 

เนื่องจากถูกอามากิถาม ผมจึงตัดสินใจว่าตอนนี้เป็นเวลาที่จะประกาศการเปลี่ยนแปลงที่ผมคิดไว้มาระยะหนึ่งแล้ว  

 

“ก่อนหน้านั้น ผมต้องการสร้างย่านบันเทิง”

 

อามากิถอนหายใจ “อย่างนั้นหรือ”

 

ทั้งที่ผมกระตือรือร้นแท้ๆ แต่เธอกลับไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรนัก

 

“การสร้างสถานที่เพื่อบรรเทาความเครียดเป็นสิ่งสำคัญ แต่โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์และโรคติดต่ออื่นๆมันไม่ดี พวกมันอันตรายเกินไป มาเตรียมสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยสำหรับการเที่ยวเล่นอย่างทั่วถึงกันเถอะ เราจะใช้เงินในกระเป๋าของผมเป็นงบประมาณครั้งนี้”

 

ปีนี้จัดสรรงบประมาณกันเสร็จไปแล้วก็เลยต้องใช้เงินส่วนตัว

 

-มันจะพอรึเปล่านะ… เมื่อเร็วๆนี้ ความรู้สึกตระหนักถึงเรื่องเงินของผมเริ่มจะเพี้ยนๆไป

 

“รับทราบค่ะ แต่ก่อนหน้านั้น  ดิฉันขอถามได้ไหมว่าทำไมคุณถึงซื้อยานประจัญบานเพิ่ม? แล้วทำไมถึงเป็นยานประจัญบานระดับป้อมปราการ? มันเป็นอะไรที่เราจ่ายได้งั้นรึคะ?”

 

ผมเบือนหน้าหนีจากอามากิ

 

“คุณรู้เกี่ยวกับแผนการทหารของเราในปัจจุบันใช่ไหม?”

 

เมื่อผมเงียบอามากิก็รุกไล่คำถามต่อ

 

“เราไม่สามารถเตรียมลูกเรือได้ในตอนนี้ เราจะต้องฝึกพวกเขาตั้งแต่เริ่มต้น คุณเข้าใจหรือไม่ว่าค่าบำรุงรักษาจะเท่าไหร่?”

 

“กะ…ก็เพราะว่าผมต้องการมัน”

 

ผมไม่สามารถพูดได้ว่าผมซื้อมันเพราะตื่นเต้นกับชุดชั้นในแบบกีฬาของไนอัส

 

“คุณต้องระวังในอนาคต ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้รับการร้องขอให้ซื้อยานรบที่มีระดับเท่ากันจากโรงงานอาวุธอื่นๆ แม่แต่กองทัพจักรวรรดิก็ติดต่อกับเราด้วยความหวังว่าเราจะซื้อพวกรุ่นเก่าจากพวกเขา”  

 

โรงงานอาวุธกดดันให้เราซื้อผลิตภัณฑ์ของพวกเขา

 

ขณะที่กองทัพติดต่อมาโดยหวังว่าจะจะขายทรัพย์สินที่พวกเขาไม่ได้ใช้

 

‘เพราะคุณสามารถซื้อชั้นป้อมปราการได้ คุณมีเงินนี่นา…’- ดูเหมือนพวกเขากำลังเข้าหาเราด้วยเหตุผลแบบนั้น

 

แต่ถ้าเราปฏิเสธทั้งคู่ ปัญหาต่างๆ อาจตามมาในอนาคต

 

“ถ้าเป็นกรณีนี้ เรามาซื้อของกันสักสองสามชิ้นแล้วแจกจ่ายออกไป ให้บารอนเอกซ์เนอร์บ้างเป็นไง”

 

“การแจกของฟรีมันไม่มีประโยชน์หรอกนะคะ”

 

ในตอนที่อามากิกำลังดุผมไบรอันก็ขว้างสายชูชีพช่วยชีวิตมาให้

 

“โอ้ ถ้าอย่างนั้น ทำไมเราไม่ปล่อยเช่าพวกมันให้ลอร์ดที่อยู่ใกล้เคียงแทนล่ะ? มันจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งของพวกเขาในการป้องกันตัวเอง แล้วภาระในปัจจุบันที่เรามีก็จะลดลงด้วย”

 

ในปัจจุบัน บ้านเบนฟิลด์เป็นบ้านที่ดูแลความปลอดภัยในพื้นที่รอบๆนี้อยู่แล้ว

 

นั่นเป็นแผนที่ดี

 

เรายังสามารถได้รับค่าเช่าในขณะที่เราไม่ต้องจ่ายค่าบำรุงรักษาด้วยตัวเอง

 

“เอาล่ะ เรามาติดต่อกับกองทัพกันเถอะ รุ่นเก่าที่เราซื้อจากพวกเขาจะให้เช่าแก่ขุนนางที่อยู่ใกล้เคียง ในขณะที่รุ่นใหม่เราจะเก็บไว้ใช้งานเอง ปัญหาเคลียร์!”

 

อามากิขมวดคิ้ว

 

“นั่นไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องเกี่ยวกับยานระดับป้อมปราการ…”

 

ระหว่างที่เราคุยกัน หัวหน้าสาวใช้ก็เดินเข้ามา

 

“ท่านเลียม ดิฉันมีรายงาน”

 

◇ ◇ ◇

 

—ความเป็นลูกผู้ชายที่หว่างขาของปีเตอร์ระเบิดขึ้น

 

ผมเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งหลังจากได้ยินข่าว

 

หัวหน้าสาวใช้แจ้งว่าบ้านพีตัคกำลังวุ่นวาย

 

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวของปีเตอร์น่าสนใจกว่าหัวข้ออื่นๆของรายงานซะอีก

 

เขาเที่ยวเล่นมากเกินไปและได้โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

 

“คุณไม่ควรหัวเราะ มันไม่สุภาพ”

 

ผมกำลังเพลิดเพลินกับหมอนตักของอามากิในห้องนอนของผม ผมหัวเราะหนักจนหายใจแทบไม่ออก

 

หลังจากไอได้สักพัก ผมก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และสงบสติอารมณ์ลง

 

“อ่า~เรื่องมันฮาจริงๆ”

 

“นายท่าน… สิ่งที่หัวหน้าสาวใช้พยายามจะสื่อคือ-”

 

“บ้านของพวกเขาวุ่นวาย ผมรู้แต่ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวเราะเยาะ”

 

ในบ้านพีตัค ปีเตอร์ ทายาทคนเดียวของพวกเขา ไม่สามารถสร้างผู้สืบทอดได้  

 

ด้วยเหตุผลบ้าๆบอๆ ที่บ้านจึงกำลังวุ่นวายว่าใครจะเป็นหัวหน้าคนต่อไป  

 

แม้ว่าเขาจะเป็นพวกมีคุณธรรม แต่บ้านของเขาก็พังทลายและตอนนี้ก็วุ่นวาย—อย่างที่ผมคิด ความมีคุณธรรมก็ไม่ได้ช่วยอะไรนิ

 

“ผมแน่ใจว่าเขาได้รับมันจากแคทเทอรีน่า มันไม่มีประโยชน์อย่างแท้จริงที่จะเป็นคนดี ผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจต่อปีเตอร์ที่ถูกบังคับให้ต้องอยู่กับผู้หญิงที่เลวร้ายแบบนั้น”

 

“การได้รับมันจากคู่หมั้นของเขานั้นเป็นไปได้อย่างแน่นอน แต่ยังไม่มีการยืนยันใด ๆ ว่าพวกเขาเคยมีความสัมพันธ์ทางร่างกาย”

 

อามากิกล่าวต่อ “ถึงกระนั้น มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับแคทเทอรีน่า ที่จะแต่งงานต่อจากนี้ไป”

 

เธอคงจะรู้สึกเหมือนตกนรกถ้าเธออยู่กับปีเตอร์ และเธอก็จะตกนรกอีกขุมถ้าเธอทิ้งเขาไป

 

เพราะตอนนี้จะมีข่าวลือว่าเธอเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

 

“ ดูเหมือนว่าหอการค้าเฮนฟรีย์จะปล่อยเงินกู้จำนวนมากให้กับบ้านพีตัค เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสุญเสียครั้งใหญ่”

 

“… โง่แค่ไหน”

 

พวกเขาเข้าใกล้บ้านพีตัคด้วยเจตนาที่จะหลอกลวงพวกเขาใช่ไหม?

 

อ่า…ผมคงลำบากใจถ้าพวกเขาล้มละลาย ดังนั้นผมต้องช่วยพวกเขาละนะ

 

พวกเขาคือเอจิโกยะคนสำคัญของผม

 

ขณะเพลิดเพลินกับหมอนตัก ผมมองขึ้นไปบนภูเขาสองลูกของอามากิ

 

“โอ้ นายท่านจี้นั่นคืออะไรงั้นรึ?”

 

“นี้? มันเป็นสิ่งที่ผมหยิบขึ้นมาระหว่างการขุด”

 

ไบรอันซึ่งเดิมเป็นนักผจญภัยก็พูดขึ้น “ดูเหมือนว่า มันคล้ายกับสิ่งประดิษฐ์ลึกลับที่ว่ากันว่าปกป้องผู้สวมใส่จากพิษต่างๆ ในสมัยโบราณ”

 

ดูเหมือนว่ามันเป็นสร้อยคอที่ให้ภูมิคุ้มกันต่อพิษ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นของจริงรึเปล่า

 

“อามากิคุณต้องการมันไหม?”

 

“นายท่านต่างหากที่ควรใช้มัน แม้ว่ามันอาจจะเป็นของปลอม แต่ก็ควรเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนใจว่าคุณอยู่ในตำแหน่งที่เสี่ยงต่อการถูกวางยาพิษได้”

 

เธอบอกให้ผมระวังตัว

 

“ทุกวันนี้ พิษสามารถหาได้ง่ายผ่านการตรวจสอบนะ”

 

“แต่คุณก็ไม่ควรประมาทอยู่ดี”

 

เนื่องจากตรวจสอบได้ง่าย จึงเป็นเรื่องยากที่เหล่าขุนนางจะโดนวางยาพิษในช่วงหลังๆ นี้

 

แต่ถ้าเก็บไว้เป็นเครื่องราง ผมก็จะใช้มัน

 

เพราะมันทำจากทองคำที่ผมชอบ

 

—————————————

 

ไบรอัน (*´ω`) “แม้ว่าเราจะไม่ทำอะไรเลย ศัตรูของเราจะทำลายตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความดีของท่านเลียมแน่ๆ”

 

——–

ช่วงนี้เบลอๆหน่อยนะครับ ตกหล่นตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด