กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม 353 รอผมมารับคุณ

Now you are reading กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม Chapter 353 รอผมมารับคุณ at นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย pdf OreNovel.Com.

" แทนที่จะทำตัวหมดสภาพอยู่แบบนี้ สู้ไม่คิดว่าจะชดเชยสิ่งที่เสียหายไปยังไงไม่ดีกว่าเหรอ " หลินซินเหยียนจงใจพูดอย่างนั้น เพราะไม่อยากให้เขาบั่นทอนตัวเองแบบนี้ เสียใจถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์ มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี

โลกนี้ไม่มียาที่สามารถแก้ไขในสิ่งที่เสียใจไปแล้วได้หรอกนะ

ซูจ้านเหนื่อยน่ะขึ้นมามองหลินซินเหยียน " ตอนนี้ผมต้องทำยังไงครับ "

ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร ในหัวเห็นเป็นเพียงภาพที่ใบหน้าของฉินยาได้รับบาดเจ็บเท่านั้น

เขาหลุดพ้นจากมันไม่ได้เลย

" คุณกลับไปจัดการทำตัวเองให้สะอาดสะอ้านก่อนเถอะ ฉินยาที่อยู่ที่นี่เดี๋ยวฉันดูเอง " หลินซินเหยียนพูด

ซูจ้านยังคงลังเล " ถ้าเธอยอมเจอผมขึ้นมา แล้วผมไม่อยู่จะทำยังไง "

" คุณคิดว่าเธออยากจะเจอคุณไหมล่ะ " ถ้าหน้าไม่เสียโฉม บางทีฉินยาอาจจะอยากเจอเขาก็ได้ แต่ตอนนี้ ฉินยาคงไม่อยากเจออย่างแน่นอน

ถ้าเกิดเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเธอเอง เธอก็คงไม่อยากให้จงจิ่งห้าวเห็นสภาพของเธอเหมือนกัน

สภาพจิตใจก็คงไม่แตกต่างกัน

" การที่คุณทำแบบนี้ไม่ใช่การชดใช้ความผิดที่ตัวเองก่อ คุณก็ลองคิดแล้วกัน คุณคิดว่าที่ตัวเองเป็นแบบนี้ สมควรจะได้รับการให้อภัยไหม "

ซูจ้านจับแขนเสื้อของหลินซินเหยียนด้วยท่าทีจนปัญญา " ถ้างั้นผมควรทำยังไง ต้องทำแบบไหนเธอถึงจะยอมให้อภัยผม "

" ให้อภัยงั้นเหรอ " หลินซินเหยียนพูดเย้ยหยัน " ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไงล่ะ "

ซูจ้านชะงักเหมือนมีคำพูดจุกอยู่ในคอ ถ้าเป็นเขา เขาคงไม่ให้อภัยหรอก

หลินซินเหยียนไม่อยากทำให้เขารู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ เธอเลยพูดว่า " คุณกลับไปก่อนเถอะ ส่วนเรื่องฉินยาฉันจะช่วยพูดอีกแรง "

ซูจ้านรู้ความสัมพันธ์ระหว่างหลินซินเหยียนกับฉินยาดี ว่าเธอยอมพูดให้เขาอย่างแน่นอน หวังว่ามันจะได้ผล เขาพูดออกมาอย่างใจจริงว่า " ขอบคุณนะครับพี่สะใภ้ "

หลินซินเหยียนไม่ได้โต้ตอบอะไร เพราะว่าจิตใจของเธอเอียงเอนไปทางฉินยา ถ้าหากฉินยาเลือกที่จะไม่ให้อภัย เธอก็จะไม่แย้งอะไร

เมื่อผละจากซูจ้านได้แล้ว หลินซินเหยียนก็เดินไปสอบถามพยาบาลเพื่อเข้าไปเจอฉินยา พยาบาลก็ไปถามฉินยาก่อน ว่าต้องการเจอเธอหรือไม่ เพราะคนไข้ที่เสียโฉมอารมณ์จะถูกกระตุ้นจากโลกภายนอกได้ง่าย ดังนั้นพยาบาลต้องถามคนไข้ก่อนว่ายินยอมที่จะให้เข้าพบหรือไม่

ถ้ายอมให้เข้าพบ พวกเธอจะได้เตรียมการอีกที

หลินซินเหยียนรออย่างอดทน ไม่นานพยาบาลก็เดินออกมาจากข้างใน " คุณเข้าไปได้ค่ะ แต่ว่าอย่าพูดอะไรกับเธอเยอะนะคะ พยายามไม่ให้เกิน 10 นาทีนะคะ เพราะร่างกายของเธอค่อนข้างอ่อนแอมาก "

หลินซินเหยียนพยักหน้ารับ " ทราบแล้วค่ะ "

พยาบาลจึงพาหลินซินเหยียนไปยังห้องล็อกเกอร์ ก่อนจะยื่นชุดป้องกันเชื้อให้เธอ " เมื่อเข้าห้องไอซียูจำเป็นต้องใส่ชุดนี้ค่ะ "

พยาบาลอธิบาย

หลินซินเหยียนรับชุดมา

ได้หลายคนที่ใส่ชุดนี้ครั้งแรก ก็ไม่รู้ว่าควรจะใส่อย่างไร พยาบาลก็จะเป็นคนช่วยใส่ เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากพยาบาล ไม่นานหลินซินเหยียนก็สามารถใส่ชุดป้องกันเชื้อได้สำเร็จ

ร่างกายของหลินซินเหยียนถูกคลุมด้วยชุดอย่างนั้นแน่น ชุดป้องกันเชื้อมีขึ้นมาก็เพื่อไม่ให้เชื้อโรคถูกแพร่เข้าไปในห้องไอซียู

" ตามดิฉันเข้ามาค่ะ " พยาบาลพูด

หลินซินเหยียนเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องไอซียู ในห้องนั้นนอกจากอุปกรณ์ที่ใช้ในการรักษาที่เป็นเสียงติ๊ดติ๊ดดังไปทั่ว ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ทำให้คนที่ฟังรู้สึกถึงความไร้ชีวิตชีวาและเยือกเย็น

" ห้ามคุยกันนานเกินไปนะคะ "เมื่อเข้ามาในห้องไอซียูแล้ว พยาบาลก็พูดเตือนขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะออกจากห้องไป

หลินซินเหยียนยืนอยู่หน้าประตู ก้าวขาไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่นัก ความไม่สบายใจก่อตัวขึ้นเล็กน้อย เพราะเธอไม่รู้ว่าจะปลอบฉินยาอย่างไร

ถ้าเรื่องนี้ เกิดขึ้นกับตัวเธอเอง เธอคงจะโศกเศร้าถึงขีดสุดอย่างแน่นอน

" พี่หลิน ทำไมไม่เข้ามาล่ะคะ " น้ำเสียงของฉินยาฟังดูอ่อนแรง หญิงสาวมองไม่เห็นหลินซินเหยียนที่ยืนอยู่ตรงประตู แต่ก่อนหน้านี้พยาบาลได้มาถามเธอแล้ว คนที่จะมาเยี่ยมเธอนอกจากซูจ้านก็มีแค่หลินซินเหยียนนี่แหละ

หลินซินเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะย่างขาเข้ามา เธอยิ้ม ก่อนจะทำท่าทีเป็นผ่อนคลาย " เธอฟื้นแล้วเหรอ "

ฉินยาตอบรับเบาๆ

หลินซินเหยียนอยากจะกุมมือเธอไว้ แต่มือทั้งสองข้างของเธอกลับถูกน้ำเกลือเจาะไว้อยู่ เธอไม่สามารถทำมันได้

" ฉันอยากไปจากที่นี่ " ฉินยาพูดความคิดของตัวเองออกมา

ลูกก็ไม่อยู่แล้ว จิตใจของหญิงสาวเองก็ตายไปพร้อมกัน

เธออยากหนีไปจากที่ที่ทำให้เธอเสียใจเช่นนี้

เธอเข้าใจสภาวะของตัวเองดี เธอทำได้แค่พึ่งพาหลินซินเหยียนเท่านั้น

" ร่างกายของเธอตอนนี้…. " หลินซินเหยียนยินดีที่จะช่วยเหลือเธอ

แต่สภาพร่างกายของเธอตอนนี้ เกรงว่าจะยังไปจากที่นี่ไม่ได้

ท่าทีของฉินยาดูแน่วแน่ " ฉันอยู่ที่นี่ มันทำใจให้สงบไม่ได้เลย "

ถ้าเธออยู่ที่นี่ ยังไงเสียซูจ้านก็จะต้องตามมา เธอไม่อยากเจอคนคนนั้นอีกแล้ว

เธออยากจะหนีไปให้ไกล หนีไปจากทุกสิ่ง

" พี่หลิน ช่วยฉันเถอะนะ ฉันไม่มีใครที่สามารถช่วยได้อีกแล้ว " ฉินยาตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย เธออยากจะยื่นมือไปจับหลินซินเหยียนเอาไว้ หลินซินเหยียนรีบจับแขนของเธอไว้ก่อนจะพูดว่า " พี่รับปากเธอ แต่ขอเวลาให้พี่ได้วางแผนก่อนนะ "

ฉินยาพยักหน้า " ขอบคุณนะคะ…. "

" เจ้าเด็กโง่ ระหว่างเรา ยังต้องพูดขอบคุณอีกเหรอ " จมูกหลินซินเหยียนก็เริ่มรู้สึกแสบขึ้นมา เธอถูกห่อหุ้มไว้แน่นหนาขนาดนี้ ทำให้เห็นแค่ดวงตาเท่านั้น

ฉินยาพยายามทำเป็นสงบใจให้มากที่สุด แต่หลินซินเหยียนรู้ดีว่าความรู้สึกของเธอยังโศกเศร้าอยู่เช่นเดิม

สิ่งที่เธอสามารถทำได้ มีเพียงแค่ทำตามคำขอทั้งหมดของฉินยาเท่านั้น ส่วนซูจ้านก็คงต้องให้เวลาสักพักแล้วล่ะ

ถ้าพวกเขามีวาสนาต่อกัน ถ้าซูจ้านรักฉินยาจริงๆ ก็คงมีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก

แต่หากไม่มี งั้นก็แสดงว่าพวกเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อคู่กัน

ชีวิตของคนเรา จะไม่เคยมีคนใครที่เข้ามาแล้วออกไปเลยงั้นหรือ

อยู่ที่ว่าคนที่ผ่านเข้ามานั้นทิ้งร่องรอยไว้ ลึกหรือตื้นก็เท่านั้นเอง

ฉินยารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่สามารถรีบเร่งได้ แต่การตัดสินใจที่จะจากไปของเธอนั้นหนักแน่นมาก " ฉันอยากรีบไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "

" ฉันขอเวลาสามวันนะ " ถ้าจะต้องพาเธอไปจากที่นี่ คงต้องวางแผนจัดหาสถานที่รักษาให้กับเธอ แล้วยังต้องจัดแจงโรงพยาบาลที่นี่อีก

การทำเรื่องพวกนี้ต้องใช้เวลาพอสมควร

ฉินยาตอบรับ " ค่ะ "

สิ่งที่เธอต้องมาเชิญภายในสามวันนี้ พอรู้ว่าตัวเองจะได้ไปอยู่ที่ไหน ยังต้องให้หลินซินเหยียนมาจัดแจงอีก ทำให้เธอซึ้งใจอย่างมาก

ก่อนหน้านี้หลินซินเหยียนให้จงจิ่งห้าวหาแค่แพทย์ศัลยกรรมให้เธอ แต่เหมือนตอนนี้คงจะต้องให้เขาช่วยจัดหาโรงพยาบาลใหม่เสียแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่แค่ศัลยกรรมให้ฉินยา แต่ต้องจัดเตรียมอำนวยความสะดวกในการพักฟื้นให้กับเธอด้วย

" หมอบอกว่าร่างกายเธออ่อนแอมาก อย่าคุยกันเยอะเลย เธอพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปจัดการให้ มีฉันอยู่ตรงนี้ เธอวางใจได้ ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้ซูจ้านรู้เรื่องนี้ใช่ไหม ฉันจะไม่บอกเขาหรอก เธอพักผ่อนอย่างสบายใจเถอะ ถ้าฉันจัดการเสร็จแล้ว ฉันจะมารับเธอ "

ฉินยาตอบรับสั้นๆ ด้วยเสียงต่ำ

" ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอน " หลินซินเหยียนพูดปลอบ

ตอนนี้ พยาบาลก็เข้ามาเตือนหลินซินเหยียนว่าหมดเวลาแล้ว หลินซินเหยียนบอกให้เธอวางใจ " ฉันจะรีบทำทุกอย่างให้เสร็จเท่าที่จะทำได้ รับปากกับฉันนะ ว่าในขณะที่อยู่ที่นี่ อย่าเอาแต่หมกมุ่นคิดอะไรไปเลย ใส่ใจเรื่องการพักฟื้นก็พอ รอฉันมารับเธอนะ "

" ค่ะ "

หลินซินเหยียนออกจากห้องไอซียูไป ก่อนจะถอดชุดป้องกันเชื้อแล้วออกจากโรงพยาบาล เธอยืนอยู่หน้าประตูของโรงพยาบาลเพื่อเรียกรถแล้วไปหาจงจิ่งห้าวที่บริษัท เตรียมที่จะจัดการเรื่องของฉินยา เรื่องนี้เธอยังต้องพึ่งพาจงจิ่งห้าว เพราะตัวเธอเองเส้นสายนั้นมีจำกัด

" ไปไหนครับ " คนขับรถแท็กซี่ถาม

ขณะที่หลินซินเหยียนกำลังจะพูดออกไป โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็เห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากเฉิงยู่ซิ่ว เธอพูดกับคนขับรถว่า

" ไปว่านเยว่กรุ๊ปค่ะ " พูดจบก็กดรับสาย

" ตอนนี้เธอว่างหรือเปล่า " เสียงของเฉิงยู่ซิ่วแว่วออกมา

หลินซินเหยียนพูด " ว่างค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ "

" ฉันรอเธอที่ro dessert houseนะ " เฉิงยู่ซิ่วไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไร พูดจบก็วางสายไป

หลินซินเหยียนมองโทรศัพท์ ในใจก็คิดว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไรเฉิงยู่ซิ่วก็คงไม่เรียกให้เธอไปหาหรอก ดังนั้นเธอจึงบอกกับคนขับรถว่า " ไม่ไปว่านเยว่กรุ๊ปแล้วค่ะ ไปro dessert houseแทนนะคะ "

Comments

การแสดงความเห็นถูกปิด